You turn?

we beginnen er aan..

(24/4/2008)

Ik heb een knoop doorgehakt,
Een bocht gemaakt
Mijn zintuigen op scherp gezet
De klus bijna geklaard

Ik weet alleen niet meer goed in welke zin,
op welke manier ik dat ook weer deed
Ik weet nog minder dan in het begin
Gemakkelijk dat ik de evolutie ervan vergeet

Het is me meer mentaal
Een knop gedraaid; een idee laten varen
Verlangens terug in hun hokje geduwd
Beginnen bij ’t begin

Ik heb een knoop doorgehakt
Ik weet alleen niet hoe
Ik hoop alleen dat het effecten heeft
Op alles wat ik doe

post-uw-prullen-plan

Omdat ik het gevoel heb toch niet meer uit mijn woorden te geraken dezer dagen, presenteer ik u het 'publiceer eens uw concept-berichten'-plan.
De komende week zal u hier mijn niet-goed-genoegtekstjes van de voorbije twee jaar vinden... of toch een selectie ervan. Ik waarschuw u dus al, er is steeds wel een hoekje af, een lijntje onafgewerkt, een emotionele lading te veel. Maar op zijn minst hebben jullie wat leesmateriaal.

En als jullie mee willen doen met mij, zet u, wilt ge iets drinken?

Kinderschoenen

(20 aug 2008)

Gij zijt te dik
en ik te dun
perfect complementair
ik loop te traag
en gij te snel,
revolutionair

uw ogen bruin, de mijne blauw
ze passen bij elkaar
en ik zeg wel dat ik van je houw,
maar steeds is er die maar...

we doen het vaak,
te vaak misschien
vanachter in uw 'car',
tegen de muur, of in mijn bed
of om het even waar

Slechts één ding schat,
dat ik vertellen moet,
ook al maken we veel pret,
het stoort me echt verschrikkelijk,
die trouwring
en kinderschoenen naast je bed.


(het is wat, zo'n blog, ik ken jullie niet, noch jullie mij,
maar wat vind ik dit, op het eerste zicht uiterst onbenullig gedicht,
nogal extreem blootleggend...
het is kinderachtig, en waar.
En ik moet al tegen te veel opboksen...)

en ik kan niet anders dan...

Ik ben, godverdomme, zo verliefd op u
en ik zie u graag, verdomme, ik zie u graag.
en het was perfect en het doet me pijn
om nu meer dan 10.000 km weg van u te zijn

ik zie u graag. Te graag misschien.
Hoe moet het nu toch verder.

Afstand

Ze zagen elkaar enkel omdat ze dezelfde taal spraken,
mochten ze elkaar tegenkomen in het land waar hun thuis ooit was
zou er niet meer zijn dan een flauwe glimlach, een groet
op het haastige pad naar huis

Ze zien elkaar omdat ze dezelfde taal spreken
om via moederwoorden de afstand te overbruggen
om de kloven te beperken

Ze zullen elkaar enkel blijven zien omdat ze hier dezelfde taal spraken
omdat de herinneringen aan deze plek
niet te vertalen zijn in eigen land

(als je je angst niet toestaat je vleugels af te knippen,
dan ontdek je wonderwel
hoe rap je elders een leventje kan opbouwen)

zietaat.

Ik heb weinig tijd. Geen zin. Toch enkele heden ten dage niet uit de lucht gegrepen zinsneden, want ja, ik leef:

Dochters lijken hard op hun moeders, vaak meer dan ze dat willen.

Kwam uit de mond van vriend T. vandaan. Hij heeft gelijk: te sterk. Tegelijk vraag ik me soms af waarom ik ons ma niet missen kan. En dan weer of dat wel echt zo is.

Mijn durf is net iets groter dan mijn angst

zei Lode Desmet onlangs in Weekend Knack. Zo voel ik het ook: net. Maar ik durf het toch maar.

No matter how it starts, no matter how it ends

Stond op de t-shirts die ik vier dagen lang verkocht. Van Radiohead. Mooi, waar, je m'en fou.

Navels daarentegen zijn erg serieus en bevreemdend. Ik vind het raar dat we niet gillend weglopen als we er een te zien krijgen maar hem, als het de navel van onze geliefde betreft, zelfs durven doorgronden met de punt van onze tong. Tegelijk behoort de navel tot de meest veronachtzaamde lichaamselen terwereld. Hoe lang is het geleden dat u de uwe nog eens aandachtig hebt geobserveerd?

In dezelfde weekend Knack. Jean-Paul Mulders. Navelstaarderij, veronachtzaam, serieuze en bevreemdende navels. I like.

wenn alles vorüber ist.

J. kwam terug uit een wegzijn van een jaar, had er voor grote bergen gestaan die hij toch wist te beklimmen. Met weinig klimgerief en bevende handen. Reden genoeg, vond zijn broer, om een verrassingsfeestje te organiseren.
Ik kwam later toe. Ik kom altijd later toe.
Er was geen kat.
Tien minuten later belden nog enkele anderen eenzamen aan de deur.
En ik keek net nog eens, check, dat de uitnodiging toch wel naar heel wat van onze gemeenschappelijke 'vrienden' gestuurd was. Mijn vrienden.
Zoveel kan het hen schelen dus, dacht ik de hele tijd. Moeilijke bergen behoeven geen feestjes, maar hun molshoopjes moeten wel steeds alle aandacht krijgen..

Hun conversaties leiden tot niets en stoten mij af,
ben in het eenzame donker ook eenzaam naar huis gefietst.
Vijfhonderd keer afvragend waarom ik ze ook alweer 'mijn vrienden' noemde. Want niets van alles wat ooit was blijft nog over, dezer dagen.

En dan fluisteren en denken ze dat ik vreemd doe. Vreemd ben. Het leven niet serieus neem. Nooit goed nadenk. Beter had gekund. Op sommige vlakken zeer dom ben geweest. En op andere vlakken weer nergens sta. En dat dat hoogste tijd wordt.

En ik, ik geloof hen.
Ik geloof hen en vind mezelf niet meer.