Licht bewolkt

Erinnerung

2010-10-06T07:46:00.000-07:00

Und du wartest, erwartest das Eine,
das dein Leben unendlich vermehrt;
das Mächtige, Ungemeine,
das Erwachen der Steine,
Tiefen, dir zugekehrt.

Es dämmern im Bücherständer
die Bände in Gold und Braun;
und du denkst an durchfahrene Länder,
an Bilder, an die Gewänder
wiederverlorener Fraun.

Und da weisst du auf einmal: das war es/
Du erhebst dich, und vor dir steht
eines vergangenen Jahres
Angst und Gestalt und Gebet.

- Rainer Maria Rilke -

Herinnering

En je wacht en wacht maar op dat ene
dat je leven eindeloos verrijkt;
het machtige, het ongemene,
het ontwaken van de stenen,
de diepte die niet langer zwijgt.

De boeken langs de wanden
staan in goud op leer te rouwen;
en je denkt weer aan doorzworven landen,
aan foto's en aan kleren
van opnieuw verloren vrouwen.

En plotseling begrijp je het:-
Voorbij.
En je staat op en daar
verrijst een lang vervlogen jaar
in angst, gedaante en gebed.

En in tussentijd...

2010-09-27T13:03:00.001-07:00

... werd ik een beetje zelfstandiger
een beetje volwassener
ik zei dingen waarvan ik ooit gezworen zou hebben dat ik ze van m'n leven niet zou zeggen.
ik deed dingen waarvan ik ooit gezworen had dat ik ze ooit zou doen.
Ik viste wat, ving af en toe, een dag die ik plukte, een appel die ik schilderde.
Ik zocht en vond, soms wel, soms niet, bouwde een nestje, brak het weer af.
ik stelde teleur, ik maakte weer blij
ik twijfel nog steeds, maar kan het plaatsen.

alles veranderde
en tegelijk ook niets.

adelanto

2010-08-26T04:18:00.000-07:00

Het is hier stil geweest. Omwille van meerdere redenen. Maar het kriebelt…

letter

2009-08-30T13:27:00.000-07:00

Why should I make such an effort? Because I have a fear of being like her exactly. I have a feeling against complete chaos. I want to be able to live with her in utter madness, but I also want to be able to understand afterwards, to grasp what I've lived through.

You ask contradictory and impossible things. You want to know what dreams, what impulses, what desires she has. You’ll never know. Not from her.

Anaïs Nin - Henry and June

.

Het leren van mensen

2009-07-09T13:31:00.000-07:00

Soms komen er mensen in uw leven, die ergens een onbekend holletje van je zijn opvullen waarvan je niet wist dat het er was, tot je hen tegenkwam en de holte zicht- en voelbaar werd. Die mensen verdwijnen weer, zeer vaak, veel te snel en afscheidloos. De laatste keer dat je ze zag zei je immers ‘tot gauw’. Met ondertoon. Belgiës wegen kronkelen immers tot in Europa, en het lot, ofwel facebook, zal er ooit wel nog eens voor zorgen dat niet zo onbekende onbekenden terug op je pad gesmeten worden. Incluis aangename ontmoetingen. Die tot gauws zijn nooit definitief, ze staan open voor een invulling waar de tijd geen vat op heeft. En de holtes in jezelf stromen over en staan weer droog, want het kennismaken-met en het onvervulde verlangen jezelf opnieuw uit te vinden doet je opveren en zoeken, tot je volkomen onwillekeurig plaats en invulling geeft aan dat wat er reeds was maar nog niet bestond. Jezelf uitvinden. Dus.

Anders wordt het wanneer de afstand tussen die mensen het toelaat om zonder schuldgevoel je ecologische voetafdruk te vergroten door over oceanen te vliegen. Die tot gauws zaaien twijfel, maar nog meer hoop en positieve verwachtingen in de toekomst. Het zijn de ontmoetingen met mensen, die je opnieuw een onontdekt plekje in jezelf doen kennen, dat door het gemis en het onmogelijke van een eventuele ontmoeting niet kan worden opgevuld. Dus je blijft wachten en verwachten, maar met een positieve instelling want het kan, ooit, en misschien, dat …

En dan beschouw je jezelf, zie je opgevulde en open holletjes, en voel je een energie waaruit je wil leren, jezelf wilt leren kennen. En ook al geloof ik niet dat jezelf ooit helemaal kent, maar uit het denken over ontdek je wie je (niet) bent. Jezelf vinden, dat doe je nooit. Je leert jezelf kennen, dankzij anderen.

Ik mis A. meer dan ooit.

sering

2009-06-22T13:44:00.000-07:00

Het lijkt erop dat ik de langverwachte zielsrust gevonden heb. En nu ik de rust heb, opnieuw verlang naar het wilde. Naar sporen van passie, begeestering.
Naar de kolkende rivieren die me maanden, jaren terug leken te verzwelgen.
Een kalme horizon is wat rest; rustig kabbelende stroompjes.

...maar hou niet op, want men weet niet
wanneer de liefde het onderspit delft, noch waar de aarde weg wordt.
Men weet niet wat de boodschap inhoudt, wanneer niemand de sleutel ertoe heeft....

toen

2009-06-22T13:41:00.000-07:00

Je zat naast me, keek me vanuit je prachtige haar aan en noemde me, nog eens, zoals je zo vaak in mijn oor gefluisterd hebt des nachts, zoals je zo vaak in je brieven schreef, zoals je je cd's aan me opdroeg, zoals het klonk in tijden die even lang vergeten en verloren gewaand werden.

Ik vond een stukje rust.

breekbaar

2009-05-29T00:39:00.000-07:00

Voetje voor voetje en beetje voor beetje
gaat het vooruit.
Ook al knaagt de schrik wat,
ook al passeren duizenden knoop-in-de-maagscenario's de revue.

We zullen wel zien wat het geeft.

De grote oversteek

2009-05-02T08:31:00.000-07:00

Ik sliep
En het was ochtend wanneer de trots weende
Zich van mij ontdeed.
Al kraaiend, en met gekwetste vleugels

(Het was toen dat de maden het meeste aten.)

en dan hoe?

2009-04-24T04:30:00.000-07:00

Nieuwe kansen ja of nee, nee of misschien nieuwe uitdagingen, misschien of, misschien ook niet en, neen gevoel in strijd met ja, nee, nee, en..en..en.. en ja, misschien, help, waarom, zeker van en dan, hoe en kan dat en nee? Of ja?

Ik ga nog liever, uit miserie, mijn ruiten kuisen dan teveel na te denken.

maar, en dan, hoe, wanneer en denken kiezen zoeken weten willen, zoeken!! en (nog) niet vinden.

Viento

2009-04-12T15:42:00.000-07:00

La maite was er. Tijd om even op adem te komen leek er niet meer te zijn, vooruit moest het gaan en zo het kon, nog liefst zo rap mogelijk. Onbehagen converteerde zich in plezier. Ik kreeg de tijd niet om erbij stil te staan maar besef nu dat het grootste cadeau dat ze achterliet, de mogelijkheid tot een nieuw begin is.

Daarnet reed ik voorbij de bruine kroeg waar ik vroeger zoveel wou komen, nog steeds kon dromen. Met zin een glas rode wijn en een beetje aandacht. Om als volleerde eenzaat te mijmeren om wat ooit kon zijn maar nooit was, waarna het waarom om meer rode wijn zal vragen en met de vraag naar het 'hoe' de kater komt.

Het is er nog niet maar het moet er komen. Een nieuw begin met nieuwe, frisse ideeën, nieuwe kleren en zo het kan ook andere mensen om me heen. Ik ben een zoeker, maar besef nooit dat ik kan vinden. Wie zei ook alweer dat we door andere mensen onszelf leren kennen?

Maar de input stagneert, se queda como siempre. Stagneer ook ik, dan?

Y la Hanna, ik heb geen nood meer aan haar, maar het doet me geen verdriet. Het verbaast me hoogstens dat ik geen verdriet voel om alles wat was maar niet meer is.

En twee vliegen fladderen om me heen, ze plakken, als belichaming van al het goede in mij dat zich op een vervelende manier uit. Stop met smssen die mijn dag verpesten.

Hoe begin je in 's hemelsnaam te zoeken naar dat nieuwe, hoe begin je te leven als de blauwdruk onwijzigbaar lijkt. Hoe zoek je nieuwe wegmarkeringen als je al eeuwen op hetzelfde pad loopt?

En steeds maar woorden.
Het blijven steeds maar woorden.
Ik wil hier uit.

Weg

het ministerie van werkgelegenheid

2009-04-01T10:37:00.000-07:00

Bete werkgevers ten lande,

Heeft u er ooit al eens aan gedacht, wat dat is om te wachten op een beloofd verlossend telefoontje dat uiteindelijk een volle week op zich laat wachten? Heeft u er al eens bij stilgestaan dat met iedere dag die wegtikt je stukjes en brokjes vertrouwen en geloof in jezelf verliest? Weet u hoe dat voelt, ‘goed’ bevonden te worden, maar precies ‘nooit goed genoeg’? Of hoe het voelt, om op drie uur tijd drie verschillende afwijzingen te horen? Weet u hoe ik u minacht, met al die artificiële testen die een psychologisch profiel van me moeten maken? Beseft u dat ik geen boodschap heb aan een opsomming van mijn positieve punten als u mij toch niet wil aannemen? Weet u bovendien wel dat u onder de noemer ‘discriminatie’ ook ‘een jongen verkiezen boven een meisje’ moet plaatsen? Heeft u er bovendien al eens aan gedacht, dat wij graag argumenten horen wanneer we een ‘neen’ te horen krijgen? Weet u hoe het voelt om te horen dat jullie zich niet tegenover mij moeten verantwoorden als ik meer uitleg vraag?
Weet u hoe ik me voelde daarnet, toen mijn jarenoude droom door een inhoudloos en onorigineel excuus in duizenden brokjes uiteen spatte?

Wel, niet goed, meneren en mevrouwen, dat voelt helemaal niet goed.

In de kiem gesmoord

2009-03-09T06:09:00.000-07:00

Omdat het denken aan een acute terughoudendheid creëert, heb ik het enige tijd geleden reeds opgegeven. Maar wanneer de frisse lentestralen ook in mij nieuw leven doen ontwaken en het zaaigoed hierbinnen begint te ontkiemen, dan doodt datzelfde denken aan als een vorstnacht in de vroege lente net al wat bloeien wilt nog voor het levensvatbaar was.

Maar het verlangen blijft…

2009-03-08T09:36:00.000-07:00

Verlangen naar destructief liefhebben.

gezinscohesie

2009-03-02T11:36:00.000-08:00

Een oorverdovende knal en absolute stilte.

Het kindeken uit het keramieken beeldhouwwerk van moeder met kind in duizenden stukjes geëxplodeerd. Alleen moeder zat nog rechtop en strekte haar armen uit naar een gebroken kind op haar schoot.

Alle symboliek van een huwelijk in een gebroken huwelijksgeschenk.

Moeder stond vertwijfeld naar de grond te staren.

Mémoires du temps perdu

2009-02-02T07:10:00.000-08:00

Herinner je.

Je weet het eigenlijk wel. Misschien hoorde het zo niet te zijn. Je wist het zelf zeker.
Of misschien hoorde het juist wel zo.

Misschien kon je het ook anders. Had je het geweten, maar...

Maar als je lang uitslaapt, laat gaat slapen, wat teveel dit en wat te weinig dat, een teveel aan koffie binnenkapt en deuren zomaar opendoet en je op andermans bed neerzijgt, je beseft dat het ook zo goed is, zeer goed zelfs. Dat de tijd alleen meedogenloos tikt, terwijl je drinkt, praat, eet, liefhebt, slaapt.

Maar er volgden nog dagen met wat meer zon, wat meer zin, wat meer wensen, wat meer vragen. Dat besef, dat je beseft als je hebt gehad, niet beseft wanneer je hebt.

Maar herinner je de stappen op de trap. Je legt een muziekje op. Herinner je de keuken, de poster, de kat en je kop.

Herinner je.
Je ziet een lelijke mevrouw en je zegt het aan je mama.

vogels

2009-01-16T10:52:00.000-08:00

de maanden van spelen zonder brood. Wanneer verandering op komst is.

Is het niet mooi, ons gebrek aan controle?

(luister naar Sophia - Birds)

Zoete rivier

2009-01-16T10:50:00.001-08:00

Oneindig lange vlakke wateren strekten zich voor mij uit, plooiden hun horizonten rond mijn lijf en zeurden dat het hier was en ook steeds hier zou zijn, dat waar ik steeds van droomde, dat wat ik steeds wou. Dat het hier was dat ik zijn moest, moest leven en laten leven.

Een krachtige greep was het, de zoetheid ervan beroerde mijn zinnen: een leven daar, en een leven hier, een leven met, een leven zonder – hoe zou dat zijn? Hoe gelukkig zouden we zijn?

We stonden samen in verwondering. Keken uit, waren bang. Hoopten de luttele seconden te beleven met een intensiteit en warmte die we voorheen nooit hadden gekend. Hoopten.

En wat nu, waar gaat het nu heen?

Een richting in, dat wat ik nooit wou. Steeds weer wordt het verzet gestaakt.

En ik kijk uit naar een nieuwe skyline. Die is nog ver af. Zo een van wolkenkrabbers en boerderijen.

Shahada

2009-01-03T10:03:00.000-08:00

Zo, met een aperitiefhapje te veel in de buik en een bubbel te veel in het hoofd heb ik het jaar uitgewuifd. Het had ook wat, een knisperend houtblok, een herdershond ervoor. En een tochthond voor de deur, om de venijnige prikken van de kou te versmoren in kort fluweel met twee oren. En dan het eten zelf, zes spiezen biefstuk en zes flessen rode wijn, op temperatuur en met perfecte afdronk. Erna, blij met het bolletjeskleedje dat de buik na het eten wat ontzag.

Twintig na twaalf, te laat gelukkig Nieuwjaar. Het aftellen en het vuurwerk daar op de boerenbuiten mislopen, en Clouseau ostentatief geweigerd de ruimte te vullen. Pictionary en haha-wat-hebben-we-gelachen samen. Om daarna met een uitdovende gloed van het haardvuur op het gezicht weg te zakken in een zetel. Dommel in.

Een frisse wind buiten, vandaag de schaatsen voor het eerst sinds lang omgebonden en het risico door het ijs te zakken getrotseerd. Blozende kaken en een uitgewaaid hoofd. Een gescheurde broek en een glimp van een bil. Vanaf nu wordt het anders.

2009 wordt mijn jaar met point finals, weinig komma’s, geen beletseltekens en veel uitroeptekens. Met deze keer hopelijk een deftig, onproblematisch liggend streepke naast mij. Dat het voor u ook zo moge zijn.

Pygmalion

2008-12-20T01:52:00.000-08:00

Er is genoeg materiaal tot schrijven. Er zijn genoeg emoties de revue gepasseerd en zoals dat gaat, hebben ze ook weer hun uitweg gevonden. Er is blijdschap geweest, verdriet, woede en zelfs angst. Er is stress geweest, paniek zelfs en toch, toch altijd mentale trots, en als het niet anders kon, vier bemoedigende woorden in je oor gefluisterd; het komt wel goed, want dat weet je en toch vergeet je het.

Ik ben een eenzaat, dezer dagen.

Dat ik zelf mijn weg moet gaan, uhuh en jaja. Moet inslaan, moet leiden, niet moet volgen. Kronkelwegen komen ook wel ergens uit. Je gaat, loopt, raakt verward in doornige struiken, verliest stukjes kleren, schramt je huid, tot je er staat. En er is geen weg terug.

Dat is het moment om te springen. De benji-jump te wagen. En zoals voor elke sprong is daar de twijfel, of je er wel goed aan doet, of je er wel heelhuids terug uit komt. Of het springen zelf leuker en aantrekkelijker lijkt dan het uiteindelijk zal zijn. Hoe lang het zal duren vooraleer de elastiek breekt en je valt?

Er is genoeg materiaal tot denken. Er zijn emoties geweest die mij verwarden. Ik ben mezelf kwijt en het is chronischer dan gedacht. Je bent niet alleen, maar je bent alleen, bent alleen.

Self-fulfilling prophecy.

Dit is het moment om te zoeken. En te vinden. Het moment om te stoppen. En terug te keren, of door te gaan. Dit is het besef, dat niets doen ook tot niets leidt.

Ik ken mijn vier muren goed. Lusteloos en jong: dat gaat toch niet samen, kind. Doe eens wat, ga uit, drink je te pletter en neem iemand mee naar huis.

Dit is het moment om te kiezen.

Voor iemand zal ik altijd dat lieve meiske zijn. Voor de ander steeds de losbol. Het kruidje-roer-me-niet. De eeuwige optimist. De nietsnut. De perfectionist.

Ik evalueer mijn ikken

Als ik kwaad ben krijg ik rode plekken in mijn hals.

Waardeloosheid

2008-11-26T07:03:00.001-08:00

Ik zeg niets. Ik wil niet storen. Jij vraagt niets. Jij wilt niet horen.

Dat ge gelukkig zijt

2008-11-18T10:56:00.000-08:00

Dat ge blij zijt,
Gelukkig gelukkig,
Dat is alles wat ik vraag
Bij dit afscheid nemen

Het zou niet mogen zijn,
Na zoveel van u gehouden te hebben
Omwille van al die absurde dingen in het leven

Maar ge moogt mij altijd vertellen
Het maakt niet uit waar ge zijt,
Want uiteindelijk zult ge zien
Dat we vrienden blijven
En in plaats van afscheid te nemen
Met verwijten en met tranen
Ik die u zo graag zag
Wil dat ge gelukkig zijt.

(een beetje 'que seas feliz' – Luis Miguel)

Pure zelfbescherming

2008-11-13T11:13:00.000-08:00

Het doet zo'n zeer om mezelf er voortdurend van te overtuigen dat het de juiste keuze was, maar toch steeds te twijfelen aan de juistheid ervan.
Het doet pijn om hem de laatste kansen niet te gunnen.
Het doet me pijn hele dagen op hem te wachten en dan toch niet op te nemen of zijn mail niet te beantwoorden, terwijl ik er naar smacht zijn stem te horen.
Het doet pijn om mezelf steeds te moeten overtuigen om toch maar niet zijn nummer te draaien.
Het doet zo'n zeer zijn verzoek om mij nog een laatste keer te zien te weigeren, terwijl ik hem nog een keer zou willen aanraken, als afscheid.
Het doet zo'n zeer hem alleen te zien.
Het doet me pijn dat ik zijn kwaadheid zo goed begrijp.
Het doet zeer om hem duizend maal te moeten overtuigen van mijn zekerheid, en nog meer pijn dat hij beseft dat ik onzeker ben wanneer ik dat zeg.
Het doet me pijn dat hij mij nog steeds graag ziet, en dat hij zegt dat hij, ondanks alles, altijd op mij blijft wachten.
Het doet pijn dat hij nog steeds zo'n lieve dingen zegt, ondanks dat ik zo gemeen tegen hem was.
Het doet pijn te weten dat ik zijn reddingsvestje was, en hij nu aan het verdrinken is.
Het doet me pijn te zeggen dat ik nooit meer bij hem zal zijn en hem nooit meer zal, kan en wil zien, terwijl hij zegt dat wij door onvoorspelbare kronkels van de toekomst elkaar wel weer zullen tegengekomen.
Het doet zo'n zeer dat hij wéét dat ik hem nog wil tegenkomen, ooit, ergens, ook al beweer ik van niet en hoop ik van wel.
Het doet me pijn dat ik moet liegen tegen hem en hem zeggen dat ik hem niet graag meer zie.
Het doet zeer zijn liedjes te beluisteren, de gedichten die hij schreef voor me te lezen.
Het doet zeer om één foto te zien waarop we samen staan.
Het doet zeer om één mail te krijgen uit het land waar onze ton gelukkige momenten goudkleurig staat te blinken.
Het doet pijn dat ik daar niet terug heen kan, voorlopig niet, toch.
Het doet pijn zijn mails één voor één te wissen, uit pure zelfbescherming.
Het doet pijn dat hij een tegengif vraagt en ik zijn vraag zo goed begrijp maar er toch maar niet op inga. Uit puur egoïsme.
Het doet pijn dat ik de waarheid van vrienden voor mijn waarheid moet nemen, omdat ik zo twijfel, omdat ik het bos door de bomen niet zie.
Het doet pijn afhankelijk te zijn van anderen voor beslissingen te nemen.
Het doet pijn dat ik besef dat het zo toch niet verderkan.
Het doet pijn zijn naam te lezen, zijn beeld te wissen, zijn geur de vuilbak in te kieperen.

Het doet zo'n zeer hem nog steeds zo graag te zien.

2008-11-11T11:11:00.000-08:00

door de wolk gevallen. het vallen leek wel ok te zijn. mijn neus op de grond iets minder.

Pendule

2008-11-05T03:04:00.001-08:00

Alsof ik in een obscuur kamertje ondervraagd wordt door een heer inspecteur die niet goed weet welke informatie hij los wil peuteren, maar goed genoeg weet dat ik en ik alleen degene ben die hem van deze informatie kan voorzien: zo voel ik mij elke avond alvorens ik mijn dekbed onderduik en ogen opengesperd lig te wachten tot de slaap mij met haar zoete of minder zoete dromerijen overvalt. Het is een bijzonder raar gevoel, dat kan ik u wel zeggen, wanneer je daar ligt en je brein constant vragen formuleert waarop je niet kan, niet durft, niet wilt, niet weet wat te antwoorden omdat je het ook gewoon niet kan, niet durft, niet wilt en niet weet.
Twee weken geleden deed ik een kilometerslange belofte, vandaag is de dag dat ik die kilometerslange belofte zou moeten invullen. Maar twee weken lieten noch zijn noch mijn leven onberoerd, en hier staan we dan: zo ver weg en toch weer zo dichtbij dat het denken-aan alleen al mijn huid schroeit. En beloften vergeten is zoveel makkelijker dan beslissen.
Deze keer fladderen ze niet meer weg, gedragen op een zonnestraal of koude wind, als ik op mijn fiets gezeten sneller wil zijn dan ik kan. Deze keer blijven ze steken in mijn borstkas, zodat ik ze enkel door luidop en snikkend te wenen kan neutraliseren.
Ik val in slaap gehuld in zijn geur, en besef dat met de geur ook het gevoel vervliegt. En nee ik wil niet en god ja, het zou zoveel gemakkelijker zijn, en nee dat mag niet, want ja hij offert veel op.
Ik ben beland in een situatie waar ik niet meer uitraak.
Tenzij door te denken dan. Te volgen.
En laat dat nu net…..

Meme

2008-11-01T02:31:00.001-07:00

(30-07-07)

En ik zat te zoeken op de drie ontbrekende Waddeneilandennamen en jij was soep aan't koken en tussen ons trilde ouderwetse gezelligheid.
Ik mocht in je kasten neuzen
tussen de motteballen
want jij kon je niet meer bukken
(als je je rug recht draaien er zwarte rechthoekjes voor je ogen).
Soep at ik, soep is winter. Het is winter.
jij draaide een beetje, van je pillen zei je, die verdomde suikerziekte
waardoor je niet eens confituur op je boterham mag smeren
niet eens een snoepje mee-eten als je achterkleinkinderen komen.

en Klaas is geboren, twee weken te laat.
tante X, (ge weet wel, van die van de Y's)
die kleinzoon die daar nog in mijn klas gezeten heeft
en wist ik trouwens al dat die niets bakt van zijn studies
is aant vrijen met die van de buren van S.
En wist ik al dat mevrouw pi gestorven is?
ai ai, ze sterven allemaal...
Weet ik al dat ze me haar broches nalaat?

Pepe die weg is laat voor de eerste keer uw handen beven van niet weten wat gedaan
in Sint-Jozef zien ze u graag komen, waar ge tweemaal in de week,
Marjetje eten gaat geven.
Alsof Marjetje n stukje van ons pepe (zijn ziekte had ze al) overnam
Telefonen die rinkelen, uit Duitsland of niet, en die uw uren tussendoor wat opvullen
(want wachten kan lang duren en vooral erg eenzaam zijn), is kort genot.
Maar hij zwijgt zoveel.

Pastoor, de Smallen, gaf een preek en lifte vanuit Parijs naar diep in't zuiden van Frankrijk
en ge waart blij dat hij hem zo goed geamuseerd had
(maar vooral, als ik dat doe dan wordt er verontwaardigd van niet-verantwoord gesnoven
en ik weer een beetje besef hoe graag ge mij wel ziet)

de rolluiken gaan maar deels open, voor 't licht
en ge denkt dat 't leven voor u niet veel meer voorstelt
maar ik zou niet kunnen zonder u
meme, ge zijt een sterke madam.

hoe ik me mijn blokdagen herinner...

2008-10-29T00:50:00.001-07:00

(12-06-07)

Wat een dag.
De beiaardier klokte Billy Joel
Een Senegalees kuste mij door het raam
Een Maltese bracht mij quish
en ik vond een condoom in onze wc

Verkeerd lopen

2008-10-29T00:45:00.001-07:00

(05-11-07)

Toen ik leerde hoe ik moest lopen, leerde ik waarschijnlijk al hoe ik verkeerd moest lopen.

verkeren

2008-10-28T02:59:00.001-07:00

(21-3-08)

Er is een kaper op mijn zielenkust,
en dan is er geen rust meer
geen rust
meer

ik moet eerst kalmeren,
zijn achteloosheid accepteren,
alvorens over te gaan tot impressioneren
door
kleren te combineren,
mijn ogen te accentueren,
snel en gevat te reageren

ik moet
afspraakjes arrangeren
het ontbreken van antwoorden verteren
hem gewoon compleet negeren

en verder ook, té veel ontberen
hem vereren
honderd-en één dingen uitproberen
anderen imiteren
mezelf corrigeren

en vaak genoeg eens redeneren
om me te realiseren
dat ik eigenlijk niet hou van speculeren,
of vreemde gedachtenkronkels tolereren,
of mezelf te moeten relativeren

Om zijn gevoelens te manipuleren
moet ik goddomme veel te veel analyseren

om uiteindelijk
toch niet
te verkeren.

verlaten

2008-10-27T03:23:00.000-07:00

(01-06-08)

Ze kwam mijn kamer binnen, ging op het bed zitten en zei: 'dat hebben we ook weer achter de rug'. Haar mond een verwrongen glimlach, haar handen gevouwen op haar benen, haar ogen aan het verdrinken.
Ik kwam achter mijn cursussen vandaan en ging naast haar zitten. Ze vertelde. Ik luisterde. Knikte en schudde.
Daarna stond ze op, klopte zachtjes het rood terug in haar wangen en ik vroeg: 'wat ga je nu doen' en zij zei: 'mijn leven in mijn eigen handen nemen.'

Het ene verlaten, is altijd het andere vinden.

sinds hij

2008-10-26T07:02:00.001-07:00

(12-03-08)

En het is weer eens zover.
Sinds hij zijn armen om mijn schouders sloeg en hij een hele stroom woorden tegen me gezegd heeft, waar ik niets van verstond omdat ik zo moe was en de muziek te hard stond, sinds die gezellige en ook wel een beetje zatte avond waar ik opeens weer lichtjes in mijn onverlichte tunnel begon te zien, sinds ik met spijt in het hart naar huis fietste... sinds dan bleef het bij knikken en eens glimlachen en dat overkomt mij iedere keer weer.
Een naam, een gezicht waar je meer dan anders pakketjes hoop aan begint te kleven, lijkt na van die nachtelijk gewone maar daglicht ondraaglijke gebeurtenissen opeens helemaal anders. Anders als in, niet meer weten hoe te bekijken en bijgevolg ook niet meer hoe te gedragen. Ik voel het, ik merk het, ik zie het - zowel hij en ik doen alsof er niets gebeurd is omdat wat gebeurd is te klein is om nog op terug te komen, maar tegelijkertijd ook te veel betekenis had. En dan lijkt de weg na die eerste brug toch nergens meer toe te leiden.
Net toen ik er mij weer bij neergelegd had, zoals zo vaak weer met de stormwind tollend door mijn hoofd - wat trouwens als enig anti-gif tegen de kolkende gedachten binnenin mij lijkt te fungeren - en ik dacht dat ik het dan maar gewoon moest laten, niet moest oprakelen wat er eigenlijk misschien helemaal niet was. Net dan komt hij naast mij fietsen, zijn stem gesmoord door de tegenwind. En ik helemaal niet weten wat te zeggen..
Het is altijd zo en het zal niet veranderen. Mijn angst voor de kleine beetjes meer.

waarom

2008-10-26T07:00:00.001-07:00

(31-01-08)

Kamt zijn haren van achter naar voren
Omagebreide sjaal
Eindeloos lange wimpers

erase

2008-10-26T06:59:00.001-07:00

(01-04-2008)

Ik wil mijn hart bezatten om een zotte liefde te blussen, die meer dan liefde vooral een lijden is. Ik wil oude kussen uitwissen in de kussen van nieuwe monden.

You turn?

2008-10-23T01:03:00.001-07:00

we beginnen er aan..

(24/4/2008)

Ik heb een knoop doorgehakt,
Een bocht gemaakt
Mijn zintuigen op scherp gezet
De klus bijna geklaard

Ik weet alleen niet meer goed in welke zin,
op welke manier ik dat ook weer deed
Ik weet nog minder dan in het begin
Gemakkelijk dat ik de evolutie ervan vergeet

Het is me meer mentaal
Een knop gedraaid; een idee laten varen
Verlangens terug in hun hokje geduwd
Beginnen bij ’t begin

Ik heb een knoop doorgehakt
Ik weet alleen niet hoe
Ik hoop alleen dat het effecten heeft
Op alles wat ik doe

post-uw-prullen-plan

2008-10-22T02:30:00.001-07:00

Omdat ik het gevoel heb toch niet meer uit mijn woorden te geraken dezer dagen, presenteer ik u het 'publiceer eens uw concept-berichten'-plan.
De komende week zal u hier mijn niet-goed-genoegtekstjes van de voorbije twee jaar vinden... of toch een selectie ervan. Ik waarschuw u dus al, er is steeds wel een hoekje af, een lijntje onafgewerkt, een emotionele lading te veel. Maar op zijn minst hebben jullie wat leesmateriaal.

En als jullie mee willen doen met mij, zet u, wilt ge iets drinken?

Kinderschoenen

2008-10-15T05:47:00.001-07:00

(20 aug 2008)

Gij zijt te dik
en ik te dun
perfect complementair
ik loop te traag
en gij te snel,
revolutionair

uw ogen bruin, de mijne blauw
ze passen bij elkaar
en ik zeg wel dat ik van je houw,
maar steeds is er die maar...

we doen het vaak,
te vaak misschien
vanachter in uw 'car',
tegen de muur, of in mijn bed
of om het even waar

Slechts één ding schat,
dat ik vertellen moet,
ook al maken we veel pret,
het stoort me echt verschrikkelijk,
die trouwring
en kinderschoenen naast je bed.

(het is wat, zo'n blog, ik ken jullie niet, noch jullie mij,
maar wat vind ik dit, op het eerste zicht uiterst onbenullig gedicht,
nogal extreem blootleggend...
het is kinderachtig, en waar.
En ik moet al tegen te veel opboksen...)

en ik kan niet anders dan...

2008-10-14T05:22:00.001-07:00

Ik ben, godverdomme, zo verliefd op u
en ik zie u graag, verdomme, ik zie u graag.
en het was perfect en het doet me pijn
om nu meer dan 10.000 km weg van u te zijn

ik zie u graag. Te graag misschien.
Hoe moet het nu toch verder.

Afstand

2008-08-12T09:28:00.001-07:00

Ze zagen elkaar enkel omdat ze dezelfde taal spraken,
mochten ze elkaar tegenkomen in het land waar hun thuis ooit was
zou er niet meer zijn dan een flauwe glimlach, een groet
op het haastige pad naar huis

Ze zien elkaar omdat ze dezelfde taal spreken
om via moederwoorden de afstand te overbruggen
om de kloven te beperken

Ze zullen elkaar enkel blijven zien omdat ze hier dezelfde taal spraken
omdat de herinneringen aan deze plek
niet te vertalen zijn in eigen land

(als je je angst niet toestaat je vleugels af te knippen,
dan ontdek je wonderwel
hoe rap je elders een leventje kan opbouwen)

zietaat.

2008-07-10T08:29:00.001-07:00

Ik heb weinig tijd. Geen zin. Toch enkele heden ten dage niet uit de lucht gegrepen zinsneden, want ja, ik leef:

Dochters lijken hard op hun moeders, vaak meer dan ze dat willen.

Kwam uit de mond van vriend T. vandaan. Hij heeft gelijk: te sterk. Tegelijk vraag ik me soms af waarom ik ons ma niet missen kan. En dan weer of dat wel echt zo is.

Mijn durf is net iets groter dan mijn angst

zei Lode Desmet onlangs in Weekend Knack. Zo voel ik het ook: net. Maar ik durf het toch maar.

No matter how it starts, no matter how it ends

Stond op de t-shirts die ik vier dagen lang verkocht. Van Radiohead. Mooi, waar, je m'en fou.

Navels daarentegen zijn erg serieus en bevreemdend. Ik vind het raar dat we niet gillend weglopen als we er een te zien krijgen maar hem, als het de navel van onze geliefde betreft, zelfs durven doorgronden met de punt van onze tong. Tegelijk behoort de navel tot de meest veronachtzaamde lichaamselen terwereld. Hoe lang is het geleden dat u de uwe nog eens aandachtig hebt geobserveerd?

In dezelfde weekend Knack. Jean-Paul Mulders. Navelstaarderij, veronachtzaam, serieuze en bevreemdende navels. I like.

wenn alles vorüber ist.

2008-06-26T14:39:00.000-07:00

J. kwam terug uit een wegzijn van een jaar, had er voor grote bergen gestaan die hij toch wist te beklimmen. Met weinig klimgerief en bevende handen. Reden genoeg, vond zijn broer, om een verrassingsfeestje te organiseren.
Ik kwam later toe. Ik kom altijd later toe.
Er was geen kat.
Tien minuten later belden nog enkele anderen eenzamen aan de deur.
En ik keek net nog eens, check, dat de uitnodiging toch wel naar heel wat van onze gemeenschappelijke 'vrienden' gestuurd was. Mijn vrienden.
Zoveel kan het hen schelen dus, dacht ik de hele tijd. Moeilijke bergen behoeven geen feestjes, maar hun molshoopjes moeten wel steeds alle aandacht krijgen..

Hun conversaties leiden tot niets en stoten mij af,
ben in het eenzame donker ook eenzaam naar huis gefietst.
Vijfhonderd keer afvragend waarom ik ze ook alweer 'mijn vrienden' noemde. Want niets van alles wat ooit was blijft nog over, dezer dagen.

En dan fluisteren en denken ze dat ik vreemd doe. Vreemd ben. Het leven niet serieus neem. Nooit goed nadenk. Beter had gekund. Op sommige vlakken zeer dom ben geweest. En op andere vlakken weer nergens sta. En dat dat hoogste tijd wordt.

En ik, ik geloof hen.
Ik geloof hen en vind mezelf niet meer.

2008-06-05T11:55:00.000-07:00

Dat ik moet nadenken, voor ik doe.

sneeuwballen en wanten

2008-06-03T10:45:00.001-07:00

Winter in het jaar 1991, of 2 of 3. Met hartkloppingen als gongslagen zit ik op mijn hurkje achter de haag. Mijn wanten zoeken een goed plekje om vrij te maken, zodat ik zonder mijn aanwezigheid te moeten toegeven toch het hele gebeuren kan overzien. Ietwat beverig staat zus op de drempel te twijfelen. Ze draait haar hoofd nog even over haar schouder en probeert mijn glurend oog te zoeken tussen het groen en het wit. Haar lippen een streepje. Ik weet niet goed of dat streepje er komt uit boosheid of uit schrik. Behoedzaam komt mijn hoofd boven de haag tevoorschijn.
“Zou ik?”, vraagt zus.
“Jij moet het weten”- antwoord ik. Dat zei ik immers altijd, ik wou tenslotte helemaal niet verweten worden dat het mijn idee was geweest.
“Ok dan…”. En daar drukte haar vinger reeds op de deurbel. Glurend door het kijkgat in de haag houdt mijn hart een djembésessie. Ik hoor een grendel verschuiven. Dan gaat het raampje bovenaan de deur open en zie ik het hoofd van Lucy, de buurvrouw, die wantrouwig naar zus staart. Haar ene wenkbrauw maximaal de hoogte in geplooid.
“Wel.. eh. ….. euh.”. Ik weet dat zus nu voor de vreselijk verscheurende keuze staat om ofwel keihard weg te rennen, of toch maar het boeltje af te handelen. We waren zo bang van Lucy. Zus houdt niet van halve werken, dus ze kiest voor het tweede. Nog een laatste hap adem en dan…
“Wesley gooit sneeuwballen naar ons, daar op het veld op het einde van de straat!”
Lucy knijpt haar wenkbrauwen gemeen samen en dient zus van repliek. “Het is kerstvakantie, het sneeuwt, dan gooien kinderen met sneeuwballen. Jij hebt er zeker ook naar hem gegooid, dus Wesley mag teruggooien. En dat is dat.”
“Wel, euh..” hapt zus opnieuw naar adem, terwijl ze haar gedachten structureert.

“Als het dat was dat je kwam zeggen, dan ben je een grote klikspaan. En daar hou ik niet van”, zegt Lucy. En daar gooit ze haar raampje toe. Ik wíst nog zo dat het geen goed idee was geweest....
En dan, alsof een vies boos beest in de borstkas van zus zit, slaat ze ei zo na met haar vlakke handen het raampje kapot en schreeuwt. “Maar er zaten stenen in, en hij mikte naar de ogen van Licht! En of je’t nu wil horen of niet: het is een sukkel, uw zoontje!”

De heldin. En Wesley bleef wel tien jaar lang dezelfde sukkel. Met een knallende mobilet, en geblondeerde piekjes.

15 jaar later is er veel veranderd. Nicht gaat met Wesley samenwonen. Zus gaat het huis uit.
Ik vraag mij af wie er nu steeds mijn kant gaat blijven kiezen.

(...)

2008-05-31T08:59:00.000-07:00

Ik heb in mijn leven al heel wat treinen gemist. Omdat ik er niet op stond te wachten. Omdat ik de meest verkeerde informatie kreeg. Omdat ik net te laat kwam. Of juist gigantisch veel te vroeg (en het wachten beu werd).

Ik heb ook al heel wat zinnen geschreven in mijn leven. Al veel haakjes geopend. Punten gezet. Beletseltekens geplaatst. Komma's gehangen. Uitgeroepen.

Het laatste puntje dat echter bij het paaltje kwam (ja dat paaltje dat er stond toen ik de trein eens niet gemist had) is nu in een vraagteken veranderd. En gans mijn opstel is mislukt.

En nu lijken mijn zinnen een hoogst verwarrend conglomeraat van opengezette haakjes (en ik weet helemaal niet meer waar ik ze nog kan sluiten). En de drie-puntjes blijven er maar staan.

Enfin, dit maar om te zeggen
dat ik even helemaal niet weet
waar
wat
hoe
waarom
en waar het allemaal toe doet.

(Wat is dat trouwens met treinen en erop springen? Iedereen doet er aan mee. Zo vroeg? Dan zijt ge tegen uw vijftigste al in het eindstation... *sluit haakje*)

Solo

2008-05-03T05:12:00.000-07:00

Op de fiets naar huis vandaag hebben wel drie vliegjes de dood in mijn rechteroog gevonden. Gevolg: een oog zo lek als die van Willy Sommers.
De tuin begint stilaan te geuren naar meiklokjes en de zonnebloemen zijn gezaaid. Ik heb een uur gegrasmaaid en beslist: later wil ik een hof met appelbomen, een verborgen terras, en lampionnen in de bomen.
Aah, lente!

alles van waarde

2008-04-27T10:13:00.000-07:00

Ik ben terug van ver weg zijn. Mijn horizon is zodanig verruimd dat ik zelfs in mijn slaap de cirkels rond mijn herinneringen blijf uitbreiden. Opnieuw geconfronteerd met de harde ways of living, ik viel erover, zij treden ze met een glimlach tegemoet. Zij bedenken een weg, een directe lijn, zij laten geen obstakels toe om hun zicht op de toekomst te benevelen. Hun weg is lang, maar vol hoop en eens zij beginnen te wandelen zijn ze niet te stoppen. Tot de dag komt dat de twijfel hun ogen sluit en hun blik weer centreert, denk ik dan weer pessimistisch,

doe ze beloften,
beloof ze een leven dat omhoog gaat.
vergeet niet om je belofte na te komen.

liberty available here

2008-04-23T08:24:00.000-07:00

De avond was breekbaar als glas,
haar uren lagen verspreid te hunkeren naar vergetelheid
Het was niet dat het geen perfecte avond was,
De volle maan blonk met een zilvergouden vlies op de baai.
En daar zaten wij dan, met rum in onze handen en in ons hoofd,
met de tenen in het water te zaniken over de valstrikken van de liefde.
Het was niet mis te verstaan, het draaien van mijn hoofd daar onder de maan.
Iets vanbinnen zong.
Maar in mijn keel zwommen woorden die ik op pure wilskracht het zwijgen oplegde.
En met het snel opkomende licht
filterde ik de wereld.

overleef

2008-04-03T10:41:00.001-07:00

Het is radeloosheid die in onze botten sluipt en niet zal stoppen tot het ons hart verlamt. Het is heen en weer slingeren van verwijten terwijl je duivels goed weet wat haar kan kwetsen, en op welke vlakken ze dan weer gelijk heeft. Wat ge veel te laat toegeeft, natuurlijk. Het is mijlenver over de woorden heen zweven zonder ze de tijd te gunnen om door te dringen. Als ik het al eens uit dat lijf van me wil smijten, boenk op de grond voor haar voeten, dan nog doe ik het compleet verkeerd. En word teruggepakt op mijn woorden. Ik weet het bovendien steeds zodanig te interpreteren dat het het pijnlijkst is voor mij, en geloof dan nog dat het echt dat was wat ze zeggen wou.
Leefde ik in de Middeleeuwen, dan had ik mezelf al tigmaal gevierendeeld: gezegd, niet gezegd, geïnterpreteerd, voor waarheid aangenomen. Ik probeer anderen, onbewust, zoveel mogelijk pijn te doen, maar verwond daardoor mezelf: chronisch.
In de nachtelijke uren tussen slaap en echt ontstaat dan een wervelwind, een echte windhoos van gedachten die god-weet-waar eindigen. Maar steeds op een verkeerde plaats.
En uiteindelijk ben ik maar het medium. Voel me ook heel instrumenteel. Ik creëer verwachtingen en los ze niet in. Ik stel mezelf aan de lopende band teleur.
Mijn lijf weet zich met al die gedachten geen raad en vertaalt zich in geen eetlust en chronische misselijkheid. Zo kan het niet gezond zijn, ik zie alleen geen uitweg, even.

alfavrouwtjes, aardwolven en aardmannetjes

2008-03-29T13:12:00.000-07:00

subletterlijk gezien ben ik definitely een stokstaart, toont wikipedia me.

Stokstaartjes hebben elk afzonderlijke taken. Een wachter staat op de achterpoten en steunt op zijn staart. Er zijn verschillende alarmsignalen - een fluitend geluid, dat 'opgepast' betekent, en een blaffend geluid, waarna de waarschuwer en de rest van de groep rennen voor hun leven. Een wachter beschikt over een goed gezichtsvermogen en kan al op grote afstand een ongevaarlijke gier onderscheiden van hun grootste vijand, de arend. Bij gevaar gaan alle stokstaartjes fanatiek graven; dit doen ze om een stofwolk te creëren die het roofdier op de vlucht jaagt. Als de aanvaller aanhoudt, voeren ze schijn- en echte aanvallen uit, waarbij ze spugen en bijten. Als ze aan de verliezende hand zijn en op de rug liggen, tonen ze hun tanden en halen agressief uit met hun klauwen.

Het alfavrouwtje is meestal het enige dat paart. Het vrouwtje stoot het mannetje steeds weg. Het mannetje ziet zich verplicht het vrouwtje letterlijk in de nek te bijten.

# Een stokstaartje is na twee maanden een miniatuurtje van de ouders.
# In groepen kunnen ze dieren aanvallen die groter zijn dan zijzelf.
# Omdat het stokstaartje steeds op zijn hoede is voor naderende gevaren, wordt het ook wel 'de schildwacht van de woestijn' genoemd. Tal van diersoorten profiteren mee van de waarschuwingen van stokstaartjes.

Dat weet u dan ook alweer.

Een transitionele held

2008-03-29T03:04:00.001-07:00

Deze brief is uw brief, mijn woorden ook uw woorden. Jij volgt en achtervolgt, terwijl ik het onmiddellijke wil en eis, het vluchtige van een vallende ster. Het zijn de onzekerheden die ons doen zwijgen. Te vroeg. Het zijn de onzekerheden die onze stappen beperken. En ons 360 graden in het rond doen draaien. We blijven draaien.

Ze verzamelen zich in mijn borstkas, de woorden die ik denk maar niet zeg. Tot mijn buik er genoeg van heeft. De revolutie voor mij? Leren houden van een man die nog niet bestaat.

Milimeters durf zijn zevenmijlspassen voor mij. Hoe zijn huid zich zondermeer in mijn botten verbergt. De hartkloppingen die hij veroorzaakt. Wat is datgene dat leeft wanneer ik eenvoudigweg bén?

Het adembenemende gevoel van zijn arm die zich twijfelend een weg rond iemand anders' schouders zoekt, net niet dicht genoeg om te voelen, maar rekenend op de warme trillingen tussen zijn klamme hand en haar naar beneden hangende smalle schouders. Ik twee meter daarachter. En achter mij een afgrond.

Wat is datgene dat sterft als ik ben?
Zonder jou ben ik maar ik.

tja

2008-03-25T14:32:00.000-07:00

zo, ik ben duizendenzoveel euro's armer
maar volg wel mijn neus.
richting verre onbekende streken
alleen..

Verloren bericht

2008-03-04T10:57:00.000-08:00

Zo, als op een bootje, zien hoe ge van de kust wegdrijft en vaste grenzen vervloeien tot een vage en onbestaande lijn, en er toch dezelfde naam aan blijven geven en er dezelfde hoop aan blijven verbinden. En wachten tot een horizon zich onder een andere naam kenbaar maakt. Maar wel hetzelfde blijft. Een skyline van trotse huizen.

Maar ik verscherp en ga weg van hier, vooraleer ik gedubbeld word door het leven. Gekwetst en wakker word. Dom, om alles in het leven te betalen.

Ge zijt verdoemd, maar wel gelukkig. Verdoemd, maar wakker.
Ge leeft.
En ge hebt een hoop hoop vanbinnen.

Bij wijze van spreken...

2008-03-04T10:46:00.000-08:00

Semantiek zal het niet doen. Dan bedoel ik,
om het te zeggen. om iets te zeggen.
Maar, ik meen dat alles reeds gezegd is,
door niets te zeggen.

het huis zinkt

2008-02-25T03:01:00.000-08:00

Een tiental jaren geleden was M. een goede vriendin. Soms wel eens mijn beste. We fietsten samen naar school, en wachtten op elkaar om terug te rijden, ook al had ik een geheim afspraakje achter de fietsenrekken op school, ook al ging zij nog stiekem een sigaret roken in de WC's, ondertussen de rookdetectoren met kauwgom afdekkend. Vier jaar later duurden mijn afspraakjes te lang en was zij gestopt met roken. Die door vriendschap ingegeven verdraagzaamheid had het onder die hormonentoevloed vaak te verduren. Zij maakte afspraakjes met stoere vrachtwagenchauffeurs en ik hield liever van het bagagerek van een fiets. Toen wij, zoals dat heet, elk onze eigen weg op gingen verloor ik haar uit het oog. Ik, langs mijn kant, niet bewust. Zij, zo heb ik haar er toch van verdacht, wel bewust. Nooit werd negatief geantwoord op mijn verzoekjes om nog eens samen door de straten van haar wondermooie dorp te fietsen, wel altijd met misschienen en ik-laat-nog-wel-iets-wetens. Toen ik hoorde van anderen dat dit bij hen net hetzelfde was voelden wij ons collectief gesterkt, en dan hielden we als licht gedupeerden maar collectieve meetings.

Zij had haar vriendje en klaarblijkelijk niet meer nodig dan dat. Zelfs als ik ze bij wijze van toeval tegenkwam stokte haar stem bij de beleefdheidsvragen en -antwoorden. Haar blik keek niet meer naar mij, maar langs mij. Ik vond het best zo, ze had nooit valselijk gepretendeerd dat ze ons nog heel veel wou zien. Het verleden lag achter haar, de toekomst voor haar. En leven in het verleden deed haar meer pijn dan goed.

Ach laat ze leven van de liefde, zeiden ze. Ok, zei ik hen dan, maar mocht die liefde ooit verdampen moet ze niet meer komen. En dat was het einde. Jaren gingen voorbij zonder dat ik haar hoorde. Toevallig kwam mij ter ore dat ze ging trouwen onder het eerste bloesemgeweld van dit jaar. Jonger dan mij, en al trouwen, met haar eerste echte vlam, een boom van een John trouwens, maar dat is compleet naast de kwestie.
T was een beetje moeilijk om te laten varen, maar het ging.

Tien jaar geleden stierf de mama van M. Haar buurvrouw, de beste vriendin van haar mama trouwens, was degene die haar vervolgens elke avond in bed stak, haar lievelingskostje kookte, haar eerste regels uitlegde, haar eerste gebroken hart lijmde, op haar afstuderen toostte. Die buurvrouw was de goedheid zelve, enthousiast en joviaal, altijd klaar voor iedereen, iedere vriendin van haar met naam en toenaam kennend. Een surrogaatmama zoals ze er geen meer maken. Ooit hebben we onder ons drieën nog een halve nacht zitten praten bij het haardvuur. Wat een plaatje. Over die vrouw droomde ik vannacht. Ik ging naar haar en zei dat het toch spijtig was dat het zo moest lopen, dat ik M. nu niet meer zag, maar het spijtig vond dat ik haar daardoor ook niet meer te zien kreeg. En dat het leven verkeerd gelopen is wat M. en ik betreft. Want wij delen een verleden jongens. Als jong meisje dierf ik ook wel eens pretenderen dat zij mijn surrogaatmama was.

Daarnet kreeg ik een mail vanuit het groepje gedupeerden. Haar buurvrouw is gestorven, en ik wist van niets. Heb het zelf niet via die vriendin gehoord.

En ik kan er niet bij, dat het universum mij vannacht over haar heeft laten dromen, terwijl ik helemaal niet in zo'n onzin geloof. En dat ik niet heb kunnen zeggen dat ik haar nog eens wou zien. En dat het zo'n pijn doet dat M. vlak voor haar trouwen weer een mama verliest. Maar bovenal doet het pijn dat ik helemaal niet wat ik nu moet doen.

De koningin van het huis

2008-02-22T15:02:00.000-08:00

Ik kreeg een mail en nog een mail die de aanwezigheid van velen bevestigde. tussen de vraag-en uitroepingstekens door werd gelezen dat het tijd was voor Nieuws. Dan moest je maar aanwezig zijn, zowel mentaal als fysiek, dus ik ging. Servietten stonden in Spaanse waaiers geplooid op de tafels en het geel van de paaslelies stak lelijk af met het kille aura van de TL-lampen boven onze hoofden. Ik had nog maar een voet binnengezet of ik wist al dat het fout was. Beleefdheidlachjes wisselden zich af met schalkse blikken en het scheelde niet veel of ik fluisterde hen allemaal 'donder op' in het oor. Ik had het moeten zeggen, dat ze moesten opdonderen, hun ego staken waar de zon met veel goede wil niet kan schijnen maar ik staarde maar wat naar de punten van mijn schoenen. Wat heb ik wat heb ik ik heb niets niets wat jij hebt. De kaas was beschimmeld en smaakte naar de plank waar ze op lag. Vrolijk stonden de vlaggetjes van herkomst daarop te wuiven, indien ze niet meedogenloos in de rozijnenzee ten onder gingen. Wat ik heb dat heb ik dat heeft niemand en niemand heeft er wat aan.
Een avond met verspilde lachjes, verspilde woorden, verspilde tijd om te wijzen op verspilde momenten in het verleden. Zij die er niet waren hadden de waarde van het heden ontdekt, en ik leefde nog in het verleden.

Morgen zal ik ontdekken dat ik nog meer in het verleden leef dan ik ooit had gewild. Ik ben bang van zijn lach.

(zeg me wat je hebt ,zeg me wat je hebt, zeg me wat je hebt, zeg me de waarheid.)

snotbeton en zuiderse winden

2008-02-16T07:07:00.001-08:00

Blijft de wereld doordraaien zoals de laatste weken dan duurt het niet lang meer of ik vlieg eraf. Centrifugaal en in volle vaart. Om mijn woelige, warrige en vooral verwarde week door te spoelen en al dansend uit te zweten trok ik gisteren mijn opgeblonken laarsjes aan om met T. de nachtelijke Gentse wind door onze haren te laten wapperen, en binnen te vloeien op de eerste de beste vleugen dansbare muziek. Kriebels in mijn keel en afwisselend een loopneus vs. impermeabel snotbeton kon mij niet deren. Edoch, toen we rond drie een derde halte hielden en op goed geluk (dat we evenwel een handje geholpen hadden) een douanebewaakt niet-meer-zo-privéfeestje waren binnengeslopen, alwaar wij getrakteerd werden op gratis drank, en nadat ik met mijn baileysverstrooide hoofd tegen Allereerste Vriendje botste en niet anders kon reageren dan met een flauwe glimlach ging het hele hooggerechtshof in mijn hoofd in beroep. Bed.Nu.Slaap.Nu.Zakdoek.nu.
Dat was echter buiten T. gerekend die de schijnbaar perfecte methode gevonden had om jongens met slechts één oorring en warrig blond haar toch maar te durven aanspreken. (een oorring? een oorring!)
Een halfuur lang stond ik daar intern te vechten tegen de legers snot en de neuskriebeltranen, onderwijl de slaap tegen de schenen schoppend. Extern leek ik dan weer hemeltergend druk aan het sms-sen te zijn, wat in werkelijkheid niets meer was dan prutsen en snaken, terwijl oorring zijn handen dichter en dichter richting hals van T. bewoog, toen ik besloot dat het wel genoeg was zo en op het bijna-cruciale moment of no return ('t was echt teveel, die oorring) met mijn vinger op haar schouder tikte. Het feit dat ik al die halve halfgoden daar niet kon toespreken zonder met mijn stem te raspen en daarom wijselijk besloot niets meer te doen dan te heupwiegen, waardoor ik het halve muurbloempje van de avond werd, deed daar niet veel goed aan. De wenkbrauw die werd opgetrokken toen ik voor de derde keer boven de muziek 'een spuitwaterke' probeerde uit te roepen maar niet verder geraakte dan een halfgedrogeerd/halfijlend(bas-modus aan) 'water' was de ultieme boost om mijn jas aan te trekken en in de deuropening te gaan wachten, waar ik in de meisjesWC nog getrakteerd werd op een verhaal over een knoop in de onderbroek om het afzakken der slip te voorkomen en alsook de schaamte die gepaard gaat met het zichtbaar tentoonspreiden van diezelfde knoop.
'Ho', zei T. (tussen de lijnen: 'jij wilt al weg?'), 'ok', zei T. (tussen de lijnen: moet dat nu echt?). 'Heb jij dan met niemand meer gepraat?' (tussen mijn lijnen door: jezus, hoe zou ik dat doen?). T. kuste zowat de hele zaal goedenacht en kraaide op de fiets terug dat het leeeeeuk was terwijl ze niet kon zwijgen over goede-oude-tijdverhalen met de aanwezige jongens. Mijn Bed.Nu.Zakdoek.Nu.-modus stond nog steeds aan dus terwijl ik halfverdoofd door de rasp in mijn keel en de vriezewind haar verhalen aanhoorde begon ik te denken aan mijn hoge klunsjesgehalte van die avond.
Goede muziek: check
Mooie jongens: check
Toffe kleren: check
Toffe locatie: check
Maar voor wat uit de combinatie van dezer factoren zou kunnen voortvloeien was het resultaat nihil, in vergelijking met!
Die nacht sliep ik in een koud bed, met kousen aan, in een gestolen pyjama, en stond ik drie keer op om een sprintje naar de WC in te zetten, stootte ik mijn tenen toen ik fleecedekentjes wou zoeken en liep mijn wekker veel te vroeg af.
Klaar voor een fietstocht op lege maag, drijvend op een teveel aan koffie, richting station, onderwijl er nog in slagen om mijn wanten kwijt te spelen in de eerste de beste bakker en dan maar met een adembenemend koude wind langsheen de Coupure te koukleumen.... bleh.
Enkele uren later een Sms van T. 'doen we nog eens?'.
Ok, moeten we opnieuw doen, maar ik waarschuw alvast, als mijn witte bloedcellen de bacillen opgegeten hebben en de wind warme zuiderse vlagen meevoert, zal ik uit mijn winterslaap ontwaken... wees bang.

fugaz

2008-01-27T11:47:00.000-08:00

Nee nee, ik ben het kwijt,
de warmte in mijn botten,
mijn schildpadschild
mijn pantser
mijn kleurige armzwaai
mijn onderstebovenhangende kop
mijn rare hemden
die ene lok

de hitte op mijn schouders
de koelte van beton
de zet onder mijn kont
de vleugels die mij het licht brachten
de groene ogen die omhoog keken
je leidende arm onder mijn oksel
me tonend hoe ik manzanas moest plukken

schuw, vlug, vluchtig, vergankelijk

de wolken rond mijn enkels
de schilderingen op je muur

schuifelen richting levens die je je nooit gewenst had...
een schip in het zand
als een vliegende schildpad die neerstort
op canvas

en alles is beter dan dit, en alles is beter dan dit.

We zullen zien (iets eenvoudig)

2008-01-26T04:02:00.000-08:00

Omdat wat op zich laat wachten hetgene is dat zal komen, omdat wat blijft er altijd zal zijn, omdat we niet stoppen zullen, omdat we onze paden zullen schilderen en niet zullen wanhopen, omdat we zullen verrassen, omdat deze strijd juist begonnen is, omdat de motieven die ons drijven groter zijn dan te zwijgen, omdat we houden van spelen, volgen, versnellen maar bovenal omdat we koffers vol ideeën hebben en de wereld daarmee willen vullen. Wie weet wat ons nog te wachten staat? Wie weet alles wat reeds is?

2008-01-19T14:33:00.001-08:00

ik heb rode lippen maar voor u zijn ze niet rood genoeg.
Ik heb blauwe ogen maar voor u zit er teveel grijs in.
Ik heb liefde te over maar gij wilt het niet zien.

Kruip in uw bed.

Ik ga tiendagenslapen
en vergeten
en high zijn van melancholie
en verdrinken
en te veel eten
en chocola
chocola la la la
met een nieuwe wonderbra

met waarheid, zonder durven en doen
zorg- en radeloos wachten
op wat we deden, toen

2008-01-19T14:30:00.000-08:00

Gij zijt alles, ik zie u graag.

(zegt zij na te veel rode wijn, gezeten in slobber t-shirt en nylonkousen, met teveel op maar veel bijgeleerd. Met aaikes voor de wereld).

en een arm

2008-01-19T05:22:00.000-08:00

ik zou nog wel eens naast u willen liggen. gewoon naast u. ik op mijn buik en gij op uw rug.

imperialisme

2008-01-18T07:47:00.001-08:00

Lees een zin, doorstreep het weer. Denk over wat ik nou weer wil zeggen. Weet het weer. Schrijf het op. Doorstreep.

Asustar

2008-01-17T09:33:00.000-08:00

Daarnet kwam zus thuis van het werk, wijl ik achter de muur stond te stretchen en ik dacht, haha, en, ja doe ik. Juist toen ze het hoekje wou omslaan sprong ik als een kat tevoorschijn en riep spookwaardig ‘boeeeeee-oeeee’. In een reflex stak zus haar sleutel in mijn hand. Resultaat: één gebroken nagel en een diepe, bloedende snee, en nog eens een mep van jawelste erbovenop.

Ik huilde een beetje onder de douche. Van het schrikken. Doet nooit bij een ander wat ge zelf niet zou willen, daar komen brokken van.

Zes uur dertig, en al in pyama.

Mandarache

2008-01-15T12:14:00.000-08:00

We zijn nooit oneindig ver weg van degenen die we haten. Voor dezelfde reden kunnen we geloven dat we nooit absoluut dicht zullen zijn bij degenen waar we van houden.

(Ik las haar kaartje nog eens. Ze heeft gelijk.)

kauwgom

2008-01-15T11:08:00.001-08:00

Ooit las ik dat sjieken tijdens het leren de hersenen stimuleert. Dat in het achterhoofd delegeerde ik ma om achter een heel zakje Lidl-sjieken te gaan, want ik had vandaag heel wat hersenstimulatie nodig. At 8 this morning begon ik er aan. Wanneer de smaak eruit was spoog ik hem in een boogje in de richting van de vuilbak en stak een nieuwe in mijn mond. Nu zijn we 12 uren (waaronder 9 blokuren) later en is het zakje leeg. En mijn buik broebelt. En dat hóór je ook.

Bovendien gaat er niets zo slecht samen als versgeperst fruitsap met kauwgomsmaak.
Bovendien heeft N. een barbieroze wc-dekselmatje hangen, waardoor het onding niet blijft open staan.

Maar gisteren at ik zure hosties. Wel zestig, toonde de verpakking mij, en dat in tien minuten tijd. (Bij het tandenpoetsen bloedde mijn tong.)

Pc-therapie

2008-01-09T05:47:00.000-08:00

Spijtig dat ik er vier en een half jaar over gedaan heb om in te zien dat universiteit je vraagtekens doet plaatsen bij alles en nog wat, zodat je lekker intellectueel bovenop uw theorietjeswolk vertoeft maar daardoor niet meer met eigen voeten in de aarde staat. mmmm, alles lekker abstract. Het draait helemaal niet om theorieën en hypothesen in het leven, toch? Het gaat om hoe je met het dagelijkse om kan gaan. En hoe je jezelf in confrontatie met die praktische wereld om je heen opbouwt. En openstelt. Dat hebben ze nog niet ontdekt.
Je creativiteit spoelt er enkel weg. Je woorden moeten tien keren gewikt en gewogen worden voor je iets zegt. Je spontaniteit vergrijst. Je wordt verondersteld Grote en Belangrijke Meningen over Wereldgerelateerde Zaken te kunnen formuleren. Je leert veel, maar dan vooral helemaal niet hoe het er nu ècht aan toegaat. En dat, wanneer je foert zegt tegen theorie, je je street credibility, inter alia, van de ene dag op de andere verliest. En je dat nog zwaar aantrekt ook. Dat ik maar één ding echt weet: dat ik niets weet. Dag Socrates. Zet u.

Zo was het

2008-01-07T11:13:00.000-08:00

Het deed haar niets. Zo zei ze het altijd. Zo had ze het hem ook altijd gezegd, dacht ze. Het was ook nooit haar bedoeling geweest. Ze had hem graag, maar zag hem niet graag. Daar hield het op.

Zo had hij hun toekomst niet gezien. Geloofde haar woorden stiekem niet, keek liever naar haar daden. Ook al schreeuwde zijn hart de juiste woorden naar zijn hoofd. Geloofde liever in het moment. Meende haar gevoelens te voelen. Hij rook nog eens aan haar haren terwijl hij ze streelde in haar slaap.

Hij is een beetje gek, zei ze. Gekke S. Denkt steeds dat er meer is terwijl ze hem gewoon graag rond haar had. En ja, dat ze hem nodig had. En ja, dat ze hem belde wanneer ze alleen was. Maar ze mocht toch denken aan zichzelf. In alle situaties mag je egoïstisch zijn, wou ze mij leren. Als je er zelf maar gelukkig van wordt.

Dat hij meer verwacht. Dat dat toch raar is?

Ze beloofde hem dat ze terug zou komen. Gauw. Ooit. Het zou niet lang duren, alleszins! En hij kon haar bellen.

Hij belde. Gekke S, zei ze. En ze drukte op de C-toets van haar gsm, zodra zijn nummer verscheen.

Hij mailde, werd ongedurig, miste haar zo. Zij was zijn muze, de zon in zijn winter. Hij kocht handschoenen om haar te bezoeken. Om sneeuwballen op haar blozende kaken te gooien. Om de knopen uit haar haar te halen en zachtjes zijn gedachten voor haar te lezen. Zo hadden ze het toch vaak gezegd, toen zij tussen de klavers van zijn geluk lag?

Maanden verstreken. Vanuit het appelsienenland kwamen berichten over huurcontracten en achtergelaten spullen. Zij belde hem. Ze moest wel. Hallo. Hij moest waarschijnlijk een verkeerd telefoonnummer gehad hebben. En die mails, die bekeek ze nooit. Of hij haar dan zo hard miste?

Hij had gewoon de chocolade verkeerd begrepen, zei ze. De cadeautjes en kussen als de hemel beschouwd.

Ze vroeg hem of hij boos was, of hij wel boos moet zijn. Dat dat verkeerd is, dat ze hem gauw weer ziet. Vraagt of hij haar spullen in zijn kasten wilt stapelen. Ze wilt ze niet kwijt.

Zijn weerspannigheid breekt. Zijn donkere wolken laten alweer zachte zonnestraaltjes door. Zou het...?

Hij ging haar spullen halen. Trotseerde het hoongelach van haar vriendinnen. Snoof haar geur. Sliep met haar zomers kleedje in zijn hand. Negeerde het gelach van zijn vrienden.

Zij gaat vrijuit, voor altijd. Maar laat harten verweesd achter. 2500 km verder kijkt hij moedeloos naar de bank waarop ze samen thee dronken. Schikt haar spullen op zijn bed.

En zinkt.

2008 wordt een pracht(jaar)

2007-12-31T10:11:00.000-08:00

Zo gaan we het oude jaar gaan uitwuiven. Verse onderbroek en een beetje mascara.
Geniet van het nieuwe jaar, allemaal, met veel engelkes op jullie schouders.

confederalisme

2007-12-22T09:17:00.000-08:00

Ze stond voor mijn deur. Dat was al lang geleden. Meestal was ik het die voor haar deur stond.
Ze had een klein cadeautje bij, een plantje, met een tekstje bij. Niet bijster origineel, dat tekstje. Dat 2007 leuk was en hopelijk nog zo'n jaartje erbij.
We gingen zitten op het bed, ik in kleermakerszit, zij met haar belaarsde benen gekruist over de rand. Vroeger, als ze 's nachts bleef slapen, praatten we dicht tegen elkaar aan met gedempte stemmen tot het licht werd. Tot we enkele jaren geleden merkten dat we die gevoelens van vreugde en ongerustheid begonnen kennen die niet te delen zijn.
Een ogenblikje sloeg ik haar triest gade. Spiegelde mij aan haar en besefte dat die innerlijke massa binnen in me gestaag immense proporties aan het innemen is. Dat ik haar grote lijnen nog wel ken, maar zij de mijne niet meer, ondanks het feit dat we beste vriendinnen zijn.
Zachtjes vroeg ze mij of alles wel oké was met me. Dat zij en nog anderen dachten van niet. Dat als er iets was ik het haar kon zeggen. Dat het al een tijdje zo ging. Dat het raar was dat ik niet mee wou gaan dansen vanavond.
Ik zei dat er niets was. Er was ook niets.
Toen vertelde zij me maar over de cirkels die rond haar tollen. Over gele, oranje, blauwe en rode cirkels die ik niet meer ken. Ze vertelde me over namen die ze omschreef als 'die ken je toch niet'. Dat ze wou dat ik erbij was, maar ach, ze er te laat aan gedacht had.
Ik neem het haar niet kwalijk.
Ik neem enkel mezelf kwalijk dat mijn uren 's nachts op die van overdag trekken. Dat ik meer in het huis van ma en pa zit dan elders. Dat de wereld niet langer lijkt op die reusachtige roomtaart maar eerder op een braakbal. Terwijl de anderen enkel doldwaze dingen beleven. Dat de mensen die het dichtst bij mij staan ervaringen opdoen waar ik naar verlang. Maar mijn grens tot voldoening ligt hoger dan de hunne.
Nee er is niets. Niets.
Ja ok, niet erg dat je niet lang bleef. Amuseer je nog.

Logoree

2007-12-22T03:15:00.000-08:00

Ik was zo kwaad, zo nutteloos kwaad. Sloeg de deur dicht. Met een knal: bèm! Zo bloedbaanverbredend vreselijk kwaad voor niets. Zo kwaad als je je kan maken wanneer je weet dat het andere niet slecht bedoeld is maar het je hopeloos irriteert, omdat het zo waanzinnig stom is. Zo onnozel. Zo uitermate gigafantastisch belachelijk. En er daarom maar niet in slaagt om over de anderen hun bergskes te klauteren, terwijl je op zonnige dagen helemaal geen moeite zou hebben om er op één been over te springen. Zo'n kwaad dat je hulp-en hopeloos in snikken doet uitbarsten, waarna je jezelf bekijkt in de spiegel, medelijden hebt met je lijdende ik terwijl je denkt dat je je hopeloos aanstelt, maar dat het hemeltergend terecht is. Zo'n kwaad die je woorden hard maakt, uw daden hoekig, uw ogen vurig, uw stem een crescendo laat maken. Zo'n kwaad die je doet beseffen dat jouw web uit hele dikke draden geweven is, als je er zo eentje wegtikt heel je huisje in elkaar stort. Terwijl de anderen vele fijne draadjes hebben, en er eentje breken zo erg niet is. En dan, me wikkelend rond mijn kersenpitje, komt een bulderende en kolkende rivier aan gedachten op gang. Onmogelijk te stoppen woest en wild. En ze ging door tot 3 uur vannacht.

Spleen

2007-12-20T13:08:00.000-08:00

Het wordt een beetje pijnlijk
om
werkmaatjes, klasgenoten en medereizigers terug te zien.

hoofs geweld

2007-12-16T02:21:00.000-08:00

Terwijl het gezonde verstand zo gehecht is aan heldere en eenvoudige ideeën omdat het erdoor gerustgesteld wordt, staat mijn ervaring het denken niet meer toe zulke ideeën op rationele wijze voort te brengen.

(Maar als je het rationeel niet meer kunt, hoe moet het dan verder?)

Zouden hartjes komen van lipstickkussen?

2007-12-08T01:14:00.000-08:00

Zelfs als ik u zou dromen,
zou ik nog niet weten hoe ge er dan uit zoudt zien.
Zelfs al mocht ik u uitvinden,
dan nog zou ik niet weten hoe te beginnen.
2 ogen, nen neus, en dan uw mond - daar begint het al

uw mond!
Doe ik u lachen, of zet ik uw mond op bezorgd,
zodat ge enkel af en toe uw mondhoekspieren aanspant, om
een wrang lachje over mijn lijf te laten glijden.
Teken ik uw mond in de vorm van een "o"
die ge dan uit de kast moet halen
wanneer
ofwel ik voorbij loop
ofwel wanneer ge de wereld net zo haat als ik, sommige momenten.
Geef ik u zwarte korstjes op uw lippen,
van de rode wijn, de rode wijn mijn lief.

en uw ogen!
Wil ik lachrimpels, van die duizenden kleine
en ogen zo groen als olijven,
wijdopen, cynisch nonchalant,
als de benen van een vrouw die brandt van wellust.
Of twee koplampen, die eindelijk eens naar behoren functioneren,
met mistlampen, om in de laag gecondenseerde dampen uit mijne kop
toch nog de weg te vinden.

en uw schouders?
Sterk, zodat ik er op leunen kan, of zwak
zodat ik u kan beschermen, een fleeceke rond ons tweeën kan slaan
om in weg te zakken, weg te drijven,
wanneer striemende regendruppels mijn vensterramen kastijden, en
samensterk, om spoken uit 't verleden weg te jagen?

en uw lijf?
Een maliënkolder, om te verdedigen,
ondoordringbaar maar cynisch genoeg toch zo zacht,
wanneer ge de zwakke plekjes vindt?

en uw handen?
Lang en slank, en uiterst gevoelig?
zacht en warm
koud maar lief?
Los?

en dan nog, en dan nog!
Ook al hoor ik naast mij het geluid van uw liefde,
warm ik mijn tenen aan uw benen,
Dan komt nog het moeilijkste;
dat ik u dan nog graag moet leren zien.

Want in mijn hoofd is er geen plaats voor ja
er is ook geen plaats voor nee
waar er wel plaats voor is,
dat zijn maren
en
misschiens.

Little big flies

2007-12-03T07:49:00.000-08:00

Stroboscopisch effect van het zonnestrijklicht door de bomen
vanochtend, toen de trein in volle snelheid voorbij de bossen raasde.

Is het zo hoe de winter zich de zomer herinnert?

.

nee, u?

2007-12-01T07:23:00.000-08:00

Gisterenavond:
Ik adem diep uit onder mijn donzige dekbed, en ruik de weeë lucht van de laatste zuchtjes alcohol. Het stelt mij gerust, doet me beseffen dat ik er toch maar weer lig, in die warm-en-zachte donsdekenzee van mijn bed,
en ik de dobberende fles.

Vanochtend:
Telefoon - heeft u al eens aan een levensverzekering gedacht, mdam?
Wacht even meneer- ik roep mijn papa.

Ochtenddauw

2007-11-27T14:09:00.000-08:00

Zie,
kijk hier
en denk: kijk daar!
bruine krullen in de regen
plastiekzak op haar zadel
een rode neus
een beetje erg verlegen

Zie mij,
kijk
een dikke jas,
twee laarsjes en een muts
Kijk goed, of nee,
kijk maar wat beter,
wacht niet tot ik 't verpruts

En zie mij graag dan, zie me graag.
graag, zoals in: dat mag wel nog een keertje,
Dat mag wel nog een keer, dat zien.
dat mag wel nog een keertje
of een keertje of tien.

Ontrafeld

2007-11-23T09:12:00.000-08:00

Ik had er vrienden die mij niet verstonden en ik hen nog minder.
Zij verstonden mij dan wel niet, maar waren zo warm en zo open dat het surreëel leek. Waarom houden van - als je niet weet wie het eigenlijk is waar je van houdt?
Weten.
Daarin schuilt het.

Toch mocht ik bij hen eten, blijven slapen, mee gaan dansen, naar hun huis. Ja, mogen. Zou jij een volslagen vreemde bij je thuis uitnodigen?
Kreeg ik zomaar-omdat-cadeautjes. En altijd wisten ze er wel een gekke draai aan te geven. Dan was ik de eerste die hun appartement in het nieuwe jaar binnentrad. Dan weer was de sint in mijn land gekomen - en hoe raar het ook mag lijken dat zij juist in dat land de sint niet kenden, toch werden mijn sokken volgepropt met mandarijnen en was de brief die we met veel gebarentaal samen schreven de volgende ochtend verdwenen.
Dan weer was ik de knapste van de dag. Of had ik het meeste verdriet. Of was ik de grootste stresskip van de week. Hoe dan ook, al die zorgen moest je te lijf gaan met etentjes, pannekoeken, zonneschijn en gebrande olie.
Ik geraakte niet verder dan 'simpáticas' en 'gracias' en 'haha' en 'wow'.
Wist opeens niet meer wie ik was.
En ik verstond het niet! Ik verstond het echt niet.
Ik zág het ook niet!
Tweestrijd in mijn hoofd - dat het maar een spel was, dat de echte reden waarom ik graag werd gezien zich ergens buiten mezelf moest bevinden - nog niet in het minst gesitueerd zou zijn in zij-die-de-grote-muze-is-van het wouldbevriendje en zóveel hoger stond dan ik.
Dat zij degene was waar iedereen progressief naartoe moest streven,
en ik degene was die onderweg naar die top werd meegesleurd.
Dat dacht ik allemaal écht. En ik begrijp de 'mezelf' van toen soms niet goed.

Toen de laatste knuffels waren uitgewisseld, de bus op ons stond te wachten, vroeg ik hen waarom zij dat deden, en vooral: hoe zij dat konden - iemand waarmee je niet praten kan toch zo graag zien.
En toen zeiden ze mij, dat het niet zozeer uitmaakte of ik nu wel dan niet hun taal verstond. Dat ik gewoon uitstraal wie ik ben, en daar geen woorden voor nodig zijn. Dat ik nog zo neerslachtig mocht zijn, nog zo'n zaag mocht spannen, nog zo'n muurbloempje op melancholische dagen kon zijn, dat dat allemaal niet uitmaakte...
Want vanaf het moment dat zij me zagen wisten ze: tenía la aura.
Ik straalde uit wie ik ben. Gelijk hoe. Ik was wie ik was en wat ik was, was goed.

Ik zag het te laat, was al lang terug hier.
Vraag mij nu al dagen af waarom dat hier niet kan. Waarom ik weer verzeild ben in wat ik toen zei hier te veranderen. Waarom ik vanavond weer naar hetzelfde café ga met dezelfde mensen. Mensen die ik al zo lang ken. En dat soms eens een beetje teveel deja-vu is.
Waarom weer geen coupe de folle:
mensen zes maanden van je leven ten volle kennen,
met alle vreugdjes en verdrietjes er bovenop.
En dan, op zijn top, weg gaan. Weg móeten.
...better to burn out than to fade away..

Maar echt,
ik mis hen zo.

metaforisch joggen

2007-11-21T00:52:00.000-08:00

Vertragen. de snelheid van de seizoenen proberen vatten. Stiller staan. en de wereld rondom opnemen. Trager gaan. zo gaat het beter. Inhaleren. mos en rot. Bewust worden. de conjunctuur van het leven. Uitademen. en alles gaat verder. Inzien. dat Rome ook niet op één dag werd gebouwd. En doorgaan. zonstralen vastgrijpen en loslaten. En blijven lopen.

..dan gaat er iets gebeuren

2007-11-20T01:21:00.001-08:00

Wanneer ik drie keer met mijn trappers
tussen de twee lijnen van de betonnen fietspadenplaten
naar beneden draai
dan ga ik mijn trein nog halen.

Als die man zich omdraait,
en een dikke zwarte snor blijkt te hebben,
dan ga ik ziek worden van de tomaten die ik wil kopen.

Wanneer het licht op groen springt,
nog voor ik aan het bushokje ben,
dan ga ik vanavond een onverwachte e-mail krijgen.

Als ik de radio openzet
en Mika in het daaropvolgende uur 'Love Today' zingt,
genoeg om mijn stem de hele dag dat refreintje te laten herhalen
dan kom ik vandaag nog de liefde van mijn leven tegen.

Wanneer de straatlichten aanspringen,
nog voor ik ben waar ik moet zijn,
dan ga ik voor een gesloten deur staan.

Als de treinconducteur niet komt,
en er niemand naast mij in de trein komt zitten,
en ik niemand ken op het perron,
dan gaat mijn fiets gegarandeerd gestolen zijn.

Als mijn tenen 's ochtends koud hebben,
dan zal het zeker de hele dag non-stop regenen
en ga ik vlak voor ik wegmoet
zeker die paraplu niet vinden.

Vaak gewoon leuk om je kortbije toekomst te laten afhangen van
maar-en en als-en,
Want het klopt toch meestal niet.
Misschien omdat het negatieve self-fulfilling prophecy is,
en er iets enkel mijn positieve self-fulfilling wil laten uitkomen.

Dan moet ik misschien maar gaan denken aan het omgekeerde.

Sofia's vogels

2007-11-19T05:39:00.000-08:00

Het gaat regenen. Laat die heldere hemel u niet meer bedotten. Spoedt u naar huis en doe uw deuren en ramen toe. Luister naar de wind als ze kraakt en kreunt. Rep u, want we zijn al dagen te laat om de lente nog in te halen.

zietdataan

2007-11-17T09:34:00.000-08:00

Allicht! 't is koud buiten! En doet uw handschoenen maar aan. Die met die streepkes!

Allraaaaidie, dacht ik zo, dat wordt leuk. Een fietstochtje? Een wandeltochtje?

En ze duwde mij een snoeischaar in mijn hand: bloemstukjes maken! Herfstlandschappen op 2 kubieke decimeter.
Ik stak het puntje van mijn tong uit mijn mond, likte mijn lippen nat, en koos er zorgvuldig al dan niet uitgebloeide bloemen uit, eeuwig groene en verkleurende bladeren, zaadjes en oranje lampionnekes, en prikte dat alles genadeloos op 't groene schuim.

Wat een creaties, wat een pracht!

Ik heb mijn roeping gemist.

granaatappel

2007-11-05T06:23:00.001-08:00

Het is toch niet normaal dat het nu nog maar half vier is, en de donkerte reeds gluiperig door mijn raam naar binnen kruipt? En het is toch ook niet normaal dat de koude die zich vannacht een weg wist te banen onder mijn beddegoed nog steeds geen uitweg uit mijn lijf gevonden heeft, en zich daarom maar opstapelt in mijn tenen en het topje van mijn neus?
Vanochtend hup de fiets opgesprongen en koude zwetend en bleek rond mijn neus de trein uit zat?
Dit gezegd zijnde, lijkt het helemaal nog niet zo lang geleden dat het zomer was. En ik buiten onder de parasol van mijn vers fruitsapje nipte. Het is al vijf november, zag ik daarnet. Dat is al bijna Sinterklaas! En bijna mijn verjaardag (which ik eigenlijk liever niet zie komen, omdat zo'n getal met twee dezelfde cijfers erin best wel verschieten is). En bijna examens. En deadlines. En bijna kerstdag, en oudejaarsavond, en, en, Nieuwjaar!
Hoe komt het toch dat weken en dagen zo rap voorbij gaan als je er geen aandacht aan schenkt. En omgekeerd, wanneer je het wel doet, de tijd zo traag gaat.
de snelheid van de vreugde en de traagheid der verveling...

het mannelijke van soep? soep met ballekes. Haha

2007-10-30T11:34:00.000-07:00

De stad rook de hele dag naar soep.
en ik speelde tomaat.

maanziek

2007-10-28T10:19:00.001-07:00

Ook al zoek ik nog steeds een evenwicht,
hou ik ondertussen het liefst een winterslaap,
(misschien kruipt er dan wel iets door mijn raam naar binnen.)
hoop ik dat de wind op zijn zij gaat liggen,
wanneer ik mistige wolkjes gaap
(Net een egel. Om na die slaap domweg de baan te gaan oversteken.)
bestaat er niets om naar te kijken
dan aan de hemel enkele violetten veren,
beslis ik liever roekeloos geagiteerd
om mezelf
(opnieuw)
binnenstebuiten te keren.
(Om de verte open te laten.)

(Hoe doe je dat?)

ca va, met een beetje cava.

2007-10-18T08:29:00.001-07:00

Het gaat goed met me. Nú gaat het goed met me. Het is een tijdje niet goed met me gegaan. Maar dat ligt al achterwege, want nu wel. Ik ben er voorbij gegaan.
Het gaat, zeg ik, op zijn Frans, als ze mij vragen hoe het met me is. Het gaat alweer, het ging een tijdje niet, maar nu wel weer. Het is ooit al beter gegaan. Dan kon ik lopen, sprinten zelfs. Of springen, draaien, huppelen. Nu gaat het.
Soms gaat het niet goed. Soms gaat het maar zo zo. Maar ik ben al blij dat het gaat. Hoewel ik vaak denk dat het nog beter kan gaan. Omdat gelijk het nu gaat nog niet helemaal is zoals het zou moeten gaan.
En dat is dat het gewoon gaat. ik lach, af en toe dans ik, zing ik. Af en toe ook niet. Dan zit ik daar zo'n beetje in wat ik eerder al mijn Melancholie noemde. met hoofdletter, want ik vertoef er graag.
En eigenlijk ook niet. Maar als het gaat, dan gaat het meestal die kant op.
Als ik blij ben, vlucht ik naar wat niet goed gaat. Gaat het niet goed, dan vlucht ik naar wat wel gaat.
En zo blijft het gaan.
Ook al strompelt het.

omhoog en omlaag in één uur

2007-10-15T05:17:00.000-07:00

Oh, en dan
krijg je een mail en nog een mail en wou je niets liever dan dat je die mail nooit ofte nimmer gelezen had want dan voel je je weer rot en slecht en valt het je op dat je alwéér nergens staat. en dan wil je opstaan en eindelijk met je lui gat van achter die pc vandaan gaan om eindelijk wat zinnig te gaan doen en ontbreekt het je aan energie. krijg je een sms en een telefoon en wordt een afspraak afgezegd, nieuwe afspraken gemaakt en vervelen ze je een beetje, die afspraken, want ze zijn er als dertien in een dozijn en van dat dozijn zit het een enkele keer wel goed maar dan die andere keren, zijn die zo gewoon, zo doodgewoon dat je de straat wil oplopen, zomaar, opeens, plotsklaps, en nieuwe mensen leren kennen en goed leren kennen en nog beter leren kennen zonder dat dat je veel moeite kost, want ik ben lui en het moet vlot gaan en ik kan geen energie opbrengen, probeer het zelf niet en steek het dan maar op de anderen. en dan wil je die mensen meenemen, want je hebt er zin in, naar je huis, naar je thuis, wat niet gaat want je woont daar niet meer. en dan moet je met de auto ernaar toe, moet je in tijd thuis zijn of de laatste trein nemen en heb je geen plezier meer want plezier is tijdloos. dan lees je een boek die je daarna weer weggooit want kleurrijke levens, daar heb je wel een beetje genoeg van als het jouwe je grijs lijkt maar veel te ingewikkeld.
Véél te ingewikkeld.
dan lijken minuten je te tergen door op twee uur slechts één uur vooruit te gaan. dan heb je zoveel beters te doen dat je het niet meer doet.
En dan wordt je droevig en huilerig en weet je niet eens meer waarom je zo moe en huilerig wordt. Dan wordt je bed je beste vriend en verslaap je je dag.

een beetje bang en toch weer niet

2007-10-15T04:37:00.000-07:00

Toen zij de andere kant opkeek en ik in het centrum van de aandacht stond, voelde ik me groter worden. weldadig en warm, lacherig en een beetje schuin, het leven is mooier als je het niet meer recht bekijkt. We blindemannen achter benen aan en toen hij drie keer de verkeerde vasthad en steeds mijn naam uitriep lachten de anderen en oe-oe-oeden ze. de nacht beloofde wijnzoete dromen met broeierige gedachten en ik dacht niet langer, wel voelde ik zonder het in woorden te gieten. Het voelde goed en ik wou dat dit zou blijven duren, voor eeuwig en altijd.

bezorgd en beschermend, meisjes zijn een ras apart. Zijn rug kwam terug in mijn dromen en ik wenste mezelf de hemel en de aarde als zijn handen nog een keer de adem uit mijn buik zouden wegdrukken.

ze maakten zich zorgen en ze maakten veel lawaai. ze zeiden het niet maar voelden zo sterk mee. Beschermend. Vijandig. Zij tegen hen, hen tegen zij. zij met recht en andere zonder reden. Ik in het middelpunt, steeds weer het middelpunt.

Ik begin aan hoofdstuk twee

2007-10-08T05:06:00.000-07:00

Eindelijk lieten onze agendas het toe om elkaar na een jaar verre afwezigheid nog eens te zien. Het was een beetje wikken en wegen en denken of je het wel wil en wel kan. Afspreken. Met hij die iets meer dan anderhalf jaar geleden mijn hele wereld omdraaide. Hij die me mijn fundamentele waarheden deed veranderen. Hij die mijn prangende vraagstukken kon beantwoorden.
Ik luisterde naar hem als was hij een profeet die over mijn toekomst sprak. Over het wel en wee van onze aarde en ieder nietig individu erop.
En ik dacht na, ik kon niet anders. Ik dacht na over wat hij zei en over hem erbij. Vooral over hem. Op stranden schreef ik zijn naam. Genietend van een prachtige zonsondergang op dat verre meer wenste ik met de vurigheid van de laatste zonnestralen dat hij dat moment met mij zou kunnen delen. Ik maakte een beetje een god van hem. Ik wist het en ik vond het goed. Ik kende niemand mooier, niemand liever, niemand die meer de mijne zou mogen zijn als hij.
Maar ik bleef het tegen hem ontkennen om mezelf te sparen. En toen hij en ik weg waren dacht ik maanden na over hoe stom ik was geweest. Of hoe stom híj was geweest dat hij enkel mijn regeltjes las en niet tussen de lijntjes.

Drie maand geleden zag ik hem voor de eerste maal na een jaar doofstomme afwezigheid terug. Hij zei niet veel, hij lachte. Ik lachte terug. Met pretlichtjes van de Gentse feesten boven ons en in mijn ogen. Een glimp van herkenning. En erkenning. Een stukje wat-eens-was-maar-er-waarschijnlijk-toch-nooit-geweest-is kwam terug.

Toen vlogen we terug met onze neus in de boeken. Ik heel hard, hij een beetje minder. Hij belde al eens vaker. Soms smeet ik de telefoon dicht en barstte in huilen uit: omdat het gesprek niet liep zoals ik wou. Omdat ik me stom voelde. Omdat het maar dáárvoor was dat hij belde.
Soms veerde ik op uit het hoopje thesisellende dat ik was om lange gesprekken te voeren, al rondjes lopend in de tuin. Zijn stem en het gras, en enkel een telefoon tussen ons oren als barriére. Dan was hij zo dichtbij.
Soms klonk hij vertrouwd - leek het alsof ik hem al jaren niet anders dan dat kende. Soms klonk hij doodgewoon - té gewoon soms, niet als mijn stukje hemel, niet als het zoetgevooisde engelenkoortje dat in mijn dromen steeds het hoekje om gluurde als ik hem zag of tegen hem zag. Soms klonk in zijn stem de belofte van arm-rond-je-middel-voor-een-nacht door.

Maar nu hadden we écht afgesproken. Voor echt en niet toevallig. Voor samen iets en niets te doen. Ik rolde met fiets aan de hand onder de zon de straten door en voelde het een beetje kriebelen in mijn buik: hoe zou het zijn? Hoe zou hij reageren? Wat zou hij me vertellen? Zou ik het kunnen verknallen?
De middag verliep als een gauss-curve: begon zwak, evolueerde naar zeer mooi en eindigde weer zwak. Ik fietste met hem voorbij het water, wees hem op de gapende koeien, toonde hem het sprookjeskasteel, terwijl ik me steeds afvroeg of het wel goed was wat ik deed en of het niet anders moest. Om hem te impressioneren.

En zo lagen we daar plots op de binnenkant van onze jas, met een pak mariakoekjes tussen ons in, iedere toevallig aanraking vermijdend omdat je niet wist waarheen zo'n aanraking leiden kon. Ik had zijn hoed opgezet en hij hield zijn hand horizontaal voor zijn ogen, als een officiële groet op de verkeerde plaats. De lichtjes uit onze ogen vermijdend.

En toen vertelde hij, heel schuchter maar geleidelijk aan met steeds meer enthousiasme, over zijn liefje toen en zijn liefje nu. En ik enthousiaste met hem mee, lachte met mijn hoofd in mijn nek, terwijl ik me inwendig voelde smelten, net als een ijsklontje. Tot er niets meer van me overbleef dan een plasje water. Ik lachte naar hem, en mét hem, en vroeg me steeds weer af, waarom ík het niet was geweest. Waarom ík het nooit mocht zijn.

En toen begon het me eindelijk te dagen, dat alles wat ik dacht dat er was of ooit zou zijn tussen ons, even beduidend was als dat plasje water op de grond. Dat de man die ik altijd de aller, allermooiste vond eigenlijk helemaal niet zo mooi was als ik dacht. Niet vanbuiten, niet vanbinnen. Dat hij uiteindelijk ook alleen maar achternaloopt wat hem op dat moment in zijn leven een bepaald soort voldoening gaf, dat hij zeer kapitalistisch denkt in termen van, hoe kan ik mijn winst vergroten en de kosten minimaliseren. En dat het meisje dat bij hem op de hoogste sokkel staat het archetype vrouw is die hij onmogelijk krijgen kan en mij klein maakt.
Maar mijn hart is geen kost, noch is het collateral damage. Hij is niet eerlijk tegen mij geweest. Omgekeerd ben ik op een andere manier ook niet eerlijk geweest met hem.
Maar ik was zo blij dat ik toch minstens zijn leugens gekregen had.

Het licht scheen ongenadig op zijn bol. Net een openbaring.

Bij het nemen van zijn trein naar huis nam hij mijn bovenlijf in een houdgreep, knuffelde me en drukte zijn neus in het kuiltje onder mijn kin terwijl hij zei dat hij het fijn vond.

Ik beet in zijn arm, zachtjes. Hij lachte. Tot hij mijn ogen zag.

Ik nam niet eens de moeite om zijn trein uit te zwaaien. Nog voor de conducteur op zijn fluitje blies, liep ik reeds de trap af. Toen ik bij de laatste trede was wist ik het zeker: dit hoofdstuk is af, over.

En opeens gunde ik het hem èn mezelf helemaal. Alles wat eens was en niets was en toch zo veel in één.

En anders...

2007-10-01T05:59:00.000-07:00

... ben ik er nog steeds niet aan uit of ik het woord 'oplossing' wel voorzie van de juiste semantische lading. Meer en meer denk ik dat wat ik als inhoud van het woord 'oplossing' zie niet is wat de meesten er wel onder weten te vallen.

Het bordeel van de schaamte - part one

2007-09-24T13:27:00.000-07:00

Soms schaam ik me een beetje om mezelf. NEEN VROUW, DOE DAT NIET!

Het lijkt een goedkope bekentenis met moraliserende voetnoot die nonchalant in een vergeethoekje werd geplaatst in één of ander jaren '70 tijdschriftje voor de goede huisvrouw.
Laat ik maar onthullen waarover ik me dan schaam. Ergens middenin mijn persoonlijk lijstje blunders uit de reeks "how low can you go?" zetelt 'doen alsof het net uit is met een slechts half verzonnen vriendje, om niet aan onbekenden toe te geven dat je nog nooit een vriendje voor langer dan twee maand gehad hebt. Op je bijna- tweeënentwintigste.'

Check. (sinds twee uren)

't Is me wat, die misplaatste trots die maakt dat je liever liegt dan toe te geven dat je geen vriendje hebt. En nog erger: er nooit eens eentje serieus gehad hebt. Er eigenlijk best wel veel wilt. Doch steeds de verkeerde krijgt. Steeds de moeilijkste uitzoekt. Steeds op de verkeerde valt. Er nooit eentje naar je zin vindt.

En om het recept voor het kruidje-roer-me-nietpotje van vandaag compleet te maken: voeg hier nog eens aan toe dat je op je tweeëntwintigste al minstens tonnen liefde over je heen gekregen moet hebben om een beetje sociaal aanzien te krijgen. (Zo fout). Meng alle ingrediënten tot een coherent geheel. Laat zachtjes sudderen op een laag liefdespitje en maak dat het boeltje niet overkookt.

Daarom doe ik er aan mee. Aan dat verkeerd denken. En dat komt deels omdat je als resultaat der leugen niets liever wilt zien dan het geknik van anderen.
Geknik dat betekent 'ik zou het dan ook hoegenaamd niet verstaan hebben als jíj nog géén vriendje gehad zou hebben'. (klemtonen naar keuze jongens).

En daarom doen we dat meneer.

Om valselijk te denken dat er honderden mannen zijn, die in line-dance en met hoge hoed en wandelstok in de hand voorbij je gekruiste knieën paraderen en jij maar te kiezen heb uit die niet-aflatende stroom aanbidders. Neemt mijne hand en kust erop.

Om valselijk te denken dat jij toch uiteindelijk het langste touwtje in je handen hebt. (ik kies, ik kies! Hey, ik zei toch dat ík kies (want niemand kiest mij).)

Maar vooral;
Om die innerlijke Japie Krekel niet te horen en te negeren, die je dan wel geen lange neus bezorgt bij iedere leugen, maar die steeds vaker een stukje zelfvertrouwen wegknaagt als je 't nog eens herhaalt. En boos bent op dat hele verkeerdelijke denken dat je wel verkeerdelijk denken noemt maar waarvan je stiekem toch denkt dat het toch wel helemaal niet verkeerd denken is als er al zovelen zogezegd verkeerd gedacht hebben. (bent u nog mee?)

Ik ben niet lelijk. Ik ben niet dom (och, i wish i could be that - domme mensen voor fun in het leven - en om niet na te denken - en om gelukkig te zijn van minuut tot minuut en niet vooruit te denken - gewoon dom zijn - en niets meer hoeven zijn dan dat). Ik ben lief. En romantisch. En goedlachs. En enthousiast. En joviaal, sociaal. Ik ben ijverig. Ik twijfel maar he, iedereen twijfelt.

Maar steeds iets te kort. Steeds heb ik iets te kort. Of heb ik iets te veel?
Patrick Süskind beschreef dat zijn Grenouille geen lijfgeur had en mensen hem daarom nooit opmerkten. Iets zo ontastbaar maar toch zo aanwezig als een geur - zo denk ik gaarne metaforisch over mijzelve. Dat ik een air heb, een vleugje eigen parfum, die mannen fascineert maar ook nooit meer dan dat. Mijn air die maakt dat iedereen mij graag ziet maar nooit liefheeft.

(Ik ben zo bang dat niemand mij ooit lief gaat hebben.)

asymmetrie

2007-09-22T02:33:00.000-07:00

de verhoudingen liggen buiten proportie.
de wereld en ik op kop trekken scheef.

Coup de foudre

2007-09-20T11:01:00.000-07:00

Met loopneus en een grauwe keel zit ik voor mijn computer, een tas warme melk met honing zou het plaatje compleet maken (maar mijn expliciete eis tot aandacht werd genegeerd). Mijn lege benen hebben trouwens ook geen courage meer om de trap af te stormen om beneden een tas melk de microgolf in te pleuren. Liever dan, zit ik te wachten op de woorden die zouden kunnen beschrijven en zeggen wat ik zeggen wil - echter zonder dat het lukt. Buiten is het al meer winter dan zomer, een uur in een heet bad liggen om je lichaamstemperatuur tot boven de 37 graden te krijgen kan daar weinig aan veranderen. Op een extra koude rilling door de windvlaag bij het opengaan van de deur die badkamer en de gang van elkaar scheidt na.
Ik wou er mijn ogen sluiten en stilstaan bij die rare kronkels hierboven (zelfs op een vakantiejobdag met minuten die uren duurden had ik te weinig tijd om er bij stil te staan. Irritatie, concentratie, contemplatie als de Heilige Drievuldigheid), maar als er één ding is wat ik daaruit leer is dat wanneer je die onder woorden probeert te brengen de ganse semi-perfecte harmonie van gevoel en gedacht onherroepelijk verloren gaat.
Oktober zwaait de grijsheid tegemoet. En de melancholie. De semi-depressie. Herfst-weltschmertz, und das Leiden des Jungen mezelve.
Ik denk aan vorig jaar. Nog twee dagen en het is exact een jaar geleden dat ik hier mijn hele hebben en houden ophief om zes maanden Elders te gaan wonen, begonnen als folie, vormgegoten als een Fase van Grote Veranderingen in mijn Leven. Met hoofdletters. En dat zo'n 2000 km van hier. Als ik denk aan het ongelikte alter ego ik daar was (met 'ongelikt' bedoeld als, met kantjes, hoekjes af, traantjes en vreugdesprongetjes maar toch zo mezelf) dan stemt me dat met droefheid. Droefheid om wat ik toen was en hier niet lijk te kunnen zijn, ligt het aan mijn dorp, mijn stad, mijn land? Ligt het aan mezelf, mijn medemens, mijn vriend? Welke matrix van varianten constitueert mijn toen en mijn nu?
Warme dekens rond die gedachten slaan leidt nergens toe. Mijmeren om wat geweest is en nooit meer komen gaat ook niet. Mijn taal vloeit weg, de eerste gaten verschijnen en de kaart wordt herleid tot wat blinde vlekjes.
Het vloeit,
het bloedt
het stroomt weg.
Net als de zomer uit de boombladeren.
Ik noem het ook wel eens Mijn allereigenste Melancholie. Het is weer eens van dat.
Een heimwee naar een plaats, een voorwerp, een handeling, en de hele processie van echternach die daarbij hoort: drie keer denken vooruit, automatisch steeds één achteruit.
(De deur waar hij en ik, nou ja.. . De tent op het mulle zand. De open hemel met duizenden sterren. De gloed van de kaarsjes onder de sterren op het balkon. De medische sunrise. Het wit van de muur op mijn jas. Een natgeregende voetbal tegen mijn hoofd. Een snuif. Porro. Een openstaand raam. Sinterklaaslumbago. En zirko, cirko. Cirque dans ma tête.
Daar gaan we weer..

pastel

2007-09-16T11:02:00.001-07:00

Zij knipoogt naar de gekleurde spots boven haar,
warrige krullen komen dichter, gaan verder, komen terug.
draaien zich rond zijn nek. Kriebelen.
Ze steelt kussen,
ze lacht, doet anderen lachen,
grijnst, flirt, vlucht.
Ze danst als een reus in de lucht.
Ze deed zichzelf pijn vandaag.

Thuis shminkt ze het zwart van haar ogen,
maakt ze zich klaar voor het koele lichtblauwe van haar dromen.
hult zich in haar sterrennachtjurk
wacht op de woorden die niet komen,
op de dromen die ze zal vergeten.

De zomertenen zijn er af,
de sjaal laat pluisjes na op haar lippen
ze wiegt wat, knieën opgetrokken tot onder haar oksels
dromend over klaverelfen,
rijdend op de borst van een razende storm.
zingend voor de ochtendregen,
wachtend op rozen uit het zuiden.

(De wind zal het wel meenemen)

vuurzee

2007-09-11T01:41:00.000-07:00

De woorden die zij naar mij spuwt worden met de minuut belachelijker. De ruzie draait om 'ik heb het gezegd, jij hoort me niet, ik herhaal het niet, jij wilt nooit luisteren, je wordt doof', tot: egoïst en enkel horen wat ik horen wil, en doen wat ik doen wil bij dingen die enkel en alleen in mijn kraam passen en zo.
De bitsigheid van haar stem verscherpt zich met iedere sneer.
Je zou nog gaan geloven, dat het haast onmogelijk was dat jij zo'n 21 jaar geleden ooit uit haar vlees en bloed werd geboren.

Pauze-modus,

ik zou er geld voor geven. Even op 'pauze' te drukken bij de film van mijn leven, krachten te hernieuwen en weer verder te gaan. Na te denken. Minder impulsief te zijn. (Maar impulsiviteit is my middle name, heeft het wel zin om tegen je eigen karakteristieken te vechten?)

En ondertussen:

heb ik nog steeds geen knopen doorgehakt,
voel ik me daarbij door niemand gesteund, behalve door 'zij die in hetzelfde schuitje zitten' en in vele ogen enkel verkeerd beslissen.

Bovendien
geschiedt het slechte en minder leuke steeds vaker dan het leuke. (ooit zei iemand mij, drie negatieve dingen wegen even zwaar als één positief: instemmend geknik).
Een laatavondcafégesprek leverde niets anders op dan nostalgie naar een vervlogen verleden en een spijt omtrent het snelle volwassenwordenproces. En een boze telefoon van thuis, waar ik bleef, dat het goddomme al één uur was.

En dan willen ze dat ik volgend jaar thuis blijf wonen,
en sterker in mijn schoenen sta
en dat ik dit doe, en dat,
want 'mijn richting was toch niet zo moeilijk he , dat moet ik eerlijk toegeven.'

Verdorie,
zij die je juist de meeste kracht zouden moeten geven, lijken er enkel tegenwerkende te geven.
Zij die je zouden moeten ondersteunen kunnen alleen maar dooddoeners naar je hoofd slingeren.

En ik ben zo laf hen te geloven, steeds weer
te geloven...

Wat loont het?
Steeds met dezelfde mensen op steeds weer hetzelfde café praten over steeds weer dezelfde dingen: lezen, eten, een beetje schrijven, slapen. En opnieuw. En nog eens. Is dit dan hoe mijn leven er binnenkort gaat uitzien?

flamencofietsen en fotografen

2007-09-10T03:23:00.000-07:00

ik wou nooit zo rap vergeten,
als ik nu lijk te doen
ik wou me blijven vasthouden en laten leiden
door die andere wereld.
het is alsof ze niet compatibel zijn,
hiet hier, het dáár.
Het lijkt alsof wat ik toen was,
voorgoed verloren is.
En ook al zag ik het toen niet,
nam ik ales maar gewoon -
zonder te veel nadenken - maar na té veel nadenken
dat het wel een stukje onwerkelijk lijkt
wat ik daar was zou ik hier nooit kunnen zijn
(wat tegelijkertijd zowel een geluk als een ongeluk is)
Zonder dat zou ik noot meer dan Belgische regen
op mijn tong geproefd hebben.
tussen de uitgestrekte dagen van toen
ontsponnen er zich uithoekjes van mezelf
werden er randjes bijgeschaafd,
stukjes afgsneden
voelsprieten bijgeplaatst.
als een bolletje was paste ik me weer aan,
aan de gestandaardiseerde en geijkte
gang van zaken, levenswandel.
Het knaagt soms, het broeit, het broedt, en ik wil nog, dan,
- terwijl niets ooit nog kan zijn zoals toen.

maar fier gelijk nen gieter

2007-09-07T02:12:00.000-07:00

In het lage strijklicht van de ondergaande zon kwam hij nog eenmaal de dag groeten alvorens die plaats zou maken voor het donkere van een frisse septembernacht. Op zijn hoofd stond een pet met reclame voor Smetje en zoon. Met twee vingers plukte hij onkruid van tussen de geraniums die in plastieken bloembakken op de schouders van zijn tuinhuisje stonden. Hij leek wel een beetje verdikt. Hij liep wat kromgebogen. En traag. Een teug lucht werd binnengesnoven, waarna hij wat meer wegdook in zijn kraag en de achterdeur weer binnenliep.

Fiere Antoine,
drinkebroer eerste klas maar met een hart van goud.
Weelderige lange haren maakten plaats voor een kale schedel.
Zijn sigaret werd verbannen van tussen lip en vingers (niet uit het hoofd).

In dat licht zag ik enkel zijn pet, zo onnatuurlijk op zijn hoofd geplant. En vierkante centimeters kale schedel.
Het beangstigde me een beetje toen ik besefte dat kankergif die knik in zijn rug kon teweegbrengen,
het uitvallen van zijn lange manen.
De rilling bij het vallen van de avond.

zolang je leeft ben je niet alleen in de wereld.

2007-09-07T01:10:00.000-07:00

jij met je klaprozenrode hoofd.
Verberg je verdriet niet, verdriet van je hart,
vertel me je bitterheid zodat ik je kan troosten.

feilloos proviand

2007-08-28T03:35:00.001-07:00

Susan Barton, ontsproten aan het genie van J.M. Coetzee, raakte me deze week toen ze zei
"en ik gebruik een vergelijking: ik zeg dat het smachten naar een antwoordende stem net zoiets is als het smachten naar de omhelzing van, de omhelzing door, een ander."
stemmen zijn eros. Antwoorden zijn het nog meer.

Waarover zingt men heimelijk nog meer dan over eigen ellende? Wat roept men allemaal, over jaren heen, vanuit zijn eigen vuur?

Aloha, les amis..

2007-08-18T11:07:00.000-07:00

Lieve Nei

(schrikvriendin)

Jong en toch wijs zo zie ik u
En ook heel dommig af en toe
Ge graaft uw eigen zeven sloten
En loopt dan nog in allen tegelijk
En toch wilt ge ’t nooit niet weten
Dat ge dat ontwijken kunt.
Ge vult u met liefde, laat die veel te rap stromen
En ge dekt u nooit wat in
Ge zijt zo ’t omgekeerde, maar ook ’t zelfde
Van wat ik ben, en dat
Schrikt mij af, ik wil dat niet,
Niet worden of zijn gelijk gij nu
Ge wilt het nooit zelf zien
Dat ge uw eigen zo rap de lucht inblaast,
En daar huppelt en danst maar dan
meteen weer met uw bakkes keihard tegen deuren slaat
En dan krijg je dit
(geladen gejank)
Nei, doe mij en uzelf eens een plezier
En kijkt wat ge allemaal hebt alhier.
en loop toch niet steeds weg voor wie ge zijt.
(en zaag niet, doe, ge kunt dat wel)

Lieve Enn

(praatvriendin)

Gij kent mij het allerbeste
Beter nog dan ik mij ken
Maar soms vind ik het zo overbodig
Dat gij alles plannen wilt
En maar regelen en beredeneren
En ge zegt dat ik u
Ook wel ’t beste kennen moet
Maar hoe langer ik je ken, hoe meer ik denk
Dat het ooit wel eens gaat stoppen
Dat die wegen toch verder uit elkaar lopen dan dat ik wil
Maar gij, ge weet het niet, houdt mij tegen
andere wegelingskes in te slaan.
Eentje met wat meer durven en wat meer zot doen
Goed zat zijn
(en zomaar-zin-seks hebben)
En vloeken, en boeren
en wiet roken
Gij zijt soms zo braaf, zo lief zo goed.
En ge weet ook steeds hoe’t allemaal moet
(Ik kan dat soms echt niet aan.)
(Maar ik zie u zo graag, waarom zijt gij geen man?)

Lieve San

(filosofeervriend)

Ja gij,
Met uw redeneringen ook altijd
Ge wilt dat niet, ge wilt ook zot zijn
Maar uw ma maakte u een beetje teveel naar haar.
Ge kunt niet loslaten
En toch zoekt ge dat bewust op.
Dat is sjiek maar ook wel zwak
Want zo loopt ge, as usual
Steeds uzelf voorbij.
En dan kijkt ge op, verwonderd
Dat het toch niet is wat dat ge wou
En dan bekruipt u weer ’t gedacht
Dat ge niets zijt met uw kracht
(terwijl ge bergen verzetten kunt)

Lieve Nom

(pintjesvriend)

Gij zijt nen dikkenek
En ik mag dat zeggen want ik ken u al zo lang.
Van toen (ja toen...)
Hebt ge’t stiekem een beetje verkorven
Ook al heb ik het u vergeven
ge denkt nog steeds dat alles wat ge doet ok is
Dat ge enkel handelt naar wie ge zijt
Maar er is een stukje af
’t is een gevoel, dat gij uzelf ontwijkt,
en uzelf niet zijt en nooit meer zijn zult, never nooit
En daarbovenop, ge weet wel
Dat ik niet kan zeggen wat
(oja en
koop uw hemdjes eens wat breder
soms spannen ze n beetje, zo vanboven).

Lieve Net,

(reisvriendin)

Allerliefste
Nooit kwaad doen nooit boos zijn en altijd
Altijd maar die lieve vrede.
En die onzekerheid
En dat het proper moet zijn
Net Net, pas op
Want veel mensen zijn niet bestand
Tegen zo’n overdaad aan zachtheid
En aan liefheid
smoothheid
schoonheid,
zoals gij.

Lieve Tra

(spannendvriend)

Gij zijt een smeerlap
waarlijk
En toch zie ik u zo graag
Hou u toch eens aan uw beloftes
En durf zeggen waar ’t op staat.
Ik moet het rieken
En ik doe dat niet
Of ik riek het verkeerde
En vervloek u omdat ge
Het nooit niet ziet
Nooit niet ziet wat ge zien moet
Steeds maar selectief blind
’t is gemakkelijk zo, ook ik denk da
maar daarom is’t zeker niet beter.

Lieve Ait

(messed-upvriendin)

Ge zijt zo raar
Zo volkomen anders dan anderen
Soms heb ik wel schrik van u
Van uw beslistheid, uw alertheid
Uw standvastigheid, uw grote mond.
Gij bijt en snauwt en toch
Zijt ge zo lief als
nuja,
een feniks.
Ge zijt ook een harde tante,
Met een beetje venijn in uw staart.
Maar uw hart is zo onomwonden
Dat ik u wil zijn en niet wil zijn en wel weer
niet.

Lieve Edl

(schoudervriendin)

Gij zijt te lief voor deze wereld
zo onderzoekend, tastbaar
maar zo broos.
Hoop doet je leven
Maar als het dan eens wat anders gaat
Dan slaat ge helemaal in de knoop
En wilt ge hem ontwarren dan trekt ge
Steeds aan de verkeerde uiteinden
Ach gij zijt zo’n dromer
Zo een die nooit echt zal weten wat ze wil
En toch hou ik van dat onbesliste,
Want ge laat u nooit doen
en gij blijft vechten
tegen dat hoofd van je
(Misschien omdat ik ’t zelf ook heb.)

Lieve Ret

(wereldverbetervriend)

Gij zijt het einde
(denkt ge)
En ge snakt altijd naar meer.
Neen dat kent ge niet, uw zinnen en grillen
Zijn ’t enige dat ge nooit verleren zult
Ge zet ze ergens, ze wegen zwaar als lood
En ge droomt van verre reizen
Communiceren met vreemden,
’t oplossen van problemen
maar ge kunt het niet met uw ouders
zelfs bij ons hapert er soms wat aan
dus wat moet ge dan anders doen
dan eens zoeken waar t probleem ligt,
en proberen handelen naar dat
-overigens zeer welkome -
inzicht?

Beslisten, onbeslisten, wijs en dom,
Onverschillig, soms wat killig
Altijd wel een hart van goud.
Mijn vrienden ja
Ge hebt er
Die van zichzelf weglopen, die zichzelf voorbij lopen, die zichzelf teveel zien staan
Die zich verschuilen, die zich vermommen,
Die zichzelf niet durven zijn
Die zichzelf naar waarde schatten
En ik, ik heb zo'n beetje van iedereen..

En dat zijn nu juist mijn luxeproblemen. Ik zie hen graag, en soms ook niet tegelijk.

Holy glory

2007-08-16T06:48:00.000-07:00

Sommige van mijn zorgen zijn zó decadent, zo verankerd in mijn luxeleventje, dat ik me er haast voor schaam ze uit te spreken of zelfs maar te denken. Maar desalniettemin liggen ze vaak op de loer, op nachtelijke fietstochtjes naar huis bijvoorbeeld, en dan ga je slapen met een piekerkop vol knopen,
die de volgende ochtend weer als veel te banaal gewogen worden, waarna ze licht als pluisjes weer wegvliegen.

Maar ze komen soms terug, verspreiden zich en kiemen in de vruchtbare bodem die de composthoop in mijn hoofd is. Meestal op momenten wanneer je ze het minst verwacht. Als je staat te dansen tussen je makkers onder de maan, met gigadecibels in je oren en een lach op je lippen. Als je na je vierde pintje springend de trap naar het toilet opspurt, en tegen een glimlachende jongen aanbotst die zegt dat hij het u vergeeft.

En dan, als je eigengemaakte liedjes in zelfverzonnen taal zingend je fiets opspringt schieten de pluisjes kruid, zijn ze als een nachtbruid voor mijn gedachten..

En dat is zo eigen-aardig.

Inenenkeer

2007-08-11T03:00:00.000-07:00

Dat ze mij nu niet vragen om mee te gaan naar Antwerpen
of naar De Panne (of Heist) aan zee
Onze nieuwe bikini’s gaan showen
(Ik neem hem toch niet mee.)

Naar kringloopwinkels fietsen,
Langs ’t kanaal met wind in uw haar
Baantje inslaan om binnenwegen te ontdekken
En verdwaald zijn in de dorpen rond uw huis.

Of naar de zoo of Planckendael
Voor twintig cent apenootjes kopen
Lachen met de rode poep van apen
En geld gooien naar de strippende krokodillen

Naar Amsterdam voor een nacht of twee
Een gratis festival
Een glaasje wijn, een picknick
Een film achter de boekentoren

Of beter nog,
een lift naar 't zuiden
naar 't appartement van de vriend van de vriend
een week relaxen aan zijn zwembad
en 's avonds krekels en sprinkhanen gaan verjagen.

Het water lonkt met zijn schoon grassen
Langs de boord,
Onder die koord
die daar zo in de bomen hangt
Om tarzangewijs uw weg te glijden
Naar de koelte van het water.

’t is vuurwerk, zegt er ene,
kom we gaan eens naar Maurice
dat is al veel te lang geleden
en hij moet u nog trakteren.

Bijna fuif, borden gaan schilderen
en dan met de grondboor in de grond
tussen koeievlaaien n gaatje zoeken
om dan boombalgewijs de aarde weer aan te stampen

Nee, spijtig, da lukt niet, misschien op 't einde
van die veel te lang durende augustusmaand
'maar dan ga ik naar mijn sjoe', zegt ene
Terwijl ze parmantig met haar rokske draait
Ik moet dan werken, zegt de ander
terwijl ze haar haar schikt voor een brunch met god-weet-wie
Ja ok, heel fijn, geniet er van.
(Geen haan die naar mij kraait)

Nog 12 dagen vloeken, nog 12 dagen stress,
Nog 12 dagen mijn botten afdraaien,
En ik heb er flink de pest in,
Dat anderen maar doen
maar dat ze vooral moeten zwijgen over plannen
(of over het afspreken met mannen.)

T zijn zo van die kleine frustraties
Maar als ge al rondloopt met knopen in uw maag
Dan blijven ze steken zo ergens vanboven
Een braakbal van sjoekes en zootjes en terrasjes met nen crème.
Doe gerust uw ding, vriendinnen,
(maar vergeef mij al dat slijm)